ee oo ei ef ie

Michael was er met de jongens, een week of twee geleden. Een bliksembezoek van zondagavond tot maandagochtend, op weg naar Londen.

Het was geweldig om een vol huis te hebben en Aoife vond de grote jongens (4 en 6) maar wat interessant. Op maandagmorgen kleedde ze zich zelfs helemaal spontaan helemaal alleen aan.

Maar de grootste verrassing kwam aan tafel, toen Michael vroeg of Aoife ook een tweede naam had?
'ee oo ei ef ie' zei ze
ok, het was wel geen antwoord op zijn vraag maar we stonden versteld dat ze haar naam had gespeld, we wisten helemaal niet dat ze dat kon! Het moet een truuk van de nursery preschool zijn geweest, want als we thuis al eens iets aan letters doen doen we dat keurig volgens instructies gekregen op de phonics avond (van de preschool nota bene) in fonemen 'ah' 'oh' 'ih' 'fuh' 'uh', en dit waren 'hoofdletters'.

in andere letternieuws wilde ze laatst ook letters overtrekken (ik zag haar letters natekenen in een boek dus heb maar wat gestippelde woorden voor haar gemaakt), ze vraagt ook geregeld hoe spel je dat? en dan moeten we woorden spellen. Deze dame is langzaamaan echt klaar om naar school te gaan. Dat mag ook wel want (o help) met vier jaar gebeurt het hier al. Padraic en ik zijn scholen aan het bezoeken en aan het nadenken wat een goede keus zal zijn. Ik ben naar een voorlichtingsavond op preschool geweest om erachter te komen hoe het systeem werkt. Het systeem, dames en heren, werkt zeer mysterieus. Je moet een lijst maken  van je drie keuzes en dan gaat de gemeente besluiten welke school het beste is voor jou en je kind. Okee... Echt blij word ik er niet van, alle scholen in Lancaster zijn 'good' of 'outstanding' dus daar ligt het niet aan, maar hoe groot wil je dat de school is? Een of twee klassen per jaar? Hoe ver weg? Religieus of niet? Vriendjes in de buurt? Veel groene speelvelden? We wonen zowat in een goede community school, maar dat is er wel eentje met dubbele klassen. Pluspunt: goed, dichtbij, vriendjes dichtbij en je kunt spelenderwijs al geregeld aanwijzen: kijk hier is de school. Nadeel: een beetje een inner city gevoel, geen velden maar een groot betegeld speelplein en tralies voor de kelderramen. Een gebouw gedeeld met een middelbare school (sort of), maar dan wel weer goede resulaten om in de grammar schools binnen te komen (ja, daar moet je nu al bij stil staan, blijkbaar - mag ik even for the record: be-lach-e-lijk!!!), de kleine groenere school dichtbij heeft van dit laatste dan weer totaal geen kaas gegeten en heeft (naar men zegt) ook een wat minder publiek (...), de katholieke school van onze keuze is klein en groen en goed, maar niet dicthbij en zo denkt men nog wat na. Maar goed Aoife wil graag en dat is het belangrijkste (al valt haar instroom wel samen met Padraic's ingeplande sabbatical volgend jaar, dus wie weet stellen we de hele procedure nog een paar maanden uit om weer een ander buitenlands avontuur aan te gaan) - u hoort het al: wordt vervolgd.

tijd voor een fiets

De laatste tijd is er weinig aan berichten op mijn blog bijgekomen. Er zijn een paar redenen voor, we zijn weggeweest, mijn laptop heeft een lamme toets en dat maakt typen niet echt prettig (en er is iets mis met het fotos uploaden voor blogspot maar ik weet niet wat), maar ook voel ik me niet helemaal als een vis in het water momenteel, en dan is het lastig leuke stukjes schrijven. Of het nou Lancaster is of het feit dat in een jaar tijd mijn hele leven zo enorm veranderd is, dat Aoife een flinke handdenbinder is, of ik mijn werk mis of Nederland, of dat ik gewoon (?) een beetje eenzaam ben, ik weet het niet, maar het helpt niet voor mijn blog. Elke keer als ik terugkom van Nederland schrik ik weer van het feit dat ik me daar zoveel meer mens voel, dat ik makkelijker van hot naar her kan gaan (met de fiets, met openbaar vervoer), me makkelijker kan uitdrukken natuurlijk en dat ik er ook iemand ben naast Aoife's moeder en Padraic's vrouw en natuurlijk is het ook veel makkelijker om familie daar dichtbij te hebben die met liefde even op Aoife passen, ook als dat voor een uurtje is.
Omdat er zoveel dingen tegelijk veranderd zijn is het helaas des te moeilijker om aan te wijzen wat er moet veranderen, maar we proberen nu het volgende: 1. Aoife gaat nu af en toe naar de creche en dat bevalt haar (en ons) ditmaal goed (ze heeft er zelfs geslapen, donderdag!), 2. ik ga hopelijk lesgeven bij psychologie na de zomer, al is dat nog niet zeker. 3. ik moet toch maar eens een fiets gaan aanschaffen, zodat ik wat mobieler ben (andere goede redenen: dan kan ik Aoife al fietsend naar de creche brengen in de middag en ben ik niet afhankelijk van de bus de hele tijd)...
Dus nu zit ik te twijfelen over deze drie:

a. de goedkoopste is de Probike vintage Ladies 2011, 7 versnellingen maar vreemd hoge bagagedrager (wel mooi, maar past het fietszitje dan nog?) 240 pond, dan kan er nog wel een mandje vanaf *.

b. de allerprachtigste is de Trek Allant WSD 2011, aluminium frame, 21 versnellingen, geen mandje (ja mandjes zijn belangrijk in mijn universum, zeker zonder bagagedrager, ik moet toch ergens die fantastische luiertas in kwijt) en om te kwijlen zo mooi (die kleur!!!), maar lange levertijd en het is nú droog!, geen jasbeschermers... en flink wat prijziger dan de probike, 450 pond.

c. de compleetste is de ADAC safety city, 7 versnellingen, aluminium frame, lichtjes, spaten jas beschermers, en met terugtraprem (wel zo veilig want dat is mijn geconditioneerde reflex en in een linksrijdend land zijn alle ingebouwde automatismen welkom, en een mandje (maar niet dat dat nou 200 pond meer waard is, want hij kost ook ongeveer 450 pond en hij is iets minder mooi, maar maakt wel de veiligste indruk (of zou dat puur en alleen de naam zijn?)).

wat vinden jullie?

* en daarnaast ook een bijdrage in het onvermijdelijke nieuwe laptopfonds

en de road trip na muck

we wilden graag ook weer in twee etappes terugreizen (of eigenlijk: doorreizen naar Josie's bruiloft), maar op woesdag was er geen boot van Muck naar het vasteland, en dus kon Padraic die dag toch mee op wandeluitstapje naar het volgende eiland: Eigg. We besloten om dan maar op donderdag in een lange zit met een pauze voor het avondeten helemaal naar Lancaster te rijden. het zou zes uur moeten duren, maar het ongeluk wilde dat we 1. de eerste 3 uur voortdurend achter hele trage cacravans reden en 2. Aoife binnen twee uur al twee keer had overgegeven, inclusief de bijbehorende verschoonsessies, dus je kunt wel stellen dat het niet opschoot. Eindelijk vonden we dan om  een uur of 6 een wegrestaurant voor het avondeten, maar we waren begrijpeliljkerwijs een beetje benauwd om Aoife veel te eten te geven en het dan vervolgens weer allemaal terug te krijgen. Wat doe je dan? We besloten wel wat avondeten te geven, maar dat niet aan te lengen in haar buik met een flesje melk, maar daarmee te wachten tot we thuis waren. Aoife was lekker moe, dus het zou wel goed gaan. Dachten wij. Helaas misten we het tankstation, en toen we er eindelijk nog een gevonden hadden werd Aoife compleet wakker en was ze niet meer in slaap te krijgen. Misschien dan toch maar haar flesje geven? Ik diepte het op uit mijn tas en vond een flesje met brokkelige melk. Op Muck wordt namelijk tussen 11 en 5 de electriciteit uitgezet door de Laird (de locale hereboer die het eiland bezit), dus hoewel de melk lang genoeg houdbaar zou  moeten zijn geweest was de levensduur daardoor toch behoorlijk verkort, blijkbaar... Dus... wij weer stoppen bij een wegrestaurant om melk te kopen en flesjes om te spoelen (ik geef nog wel borstvoeding, maar maar een keer per dag en no way dat ik nog genoeg melk heb om haar in slaap te helpen in de avond!). Helaas wilde ze daarna nog steeds niet slapen maar was ze wel flink moe en chagrijnig, dus het was echt een bijzonder gezellige en ontspannen trip. Maar niet heus. Negen uur, waarvan ze er minstens 3 van heeft gehuild en misschien 1 heeft geslapen, en dat terwijl we pas om 23.30 thuis aankwamen. De geneugten van de autovakantie (mij natuurlijk totaal onbekend). Wat hebben wij verzucht dat dit een slecht idee was en ik zwoor dat ik de volgende dag niet nog eens 1,5 uur in de auto zou gaan zitten naar Josie, en Aoife al helemaal niet, dus Padraic moest maar lekker alleen naar de bruiloft.

Maar ja, duty calls en we zijn toch maar wel gegaan...

bear with me

hoera!
nieuw beertje is gearriveerd in doos en vilten zak, met certificaat en vriendelijke groeten van Ian van de winkel. Het snoetje van nieuw beertje is nog liever dan van oud beertje (die nog steeds de hort op is). Aoife sjouwt nieuw beertje alweer overal mee naartoe, dus dat is goed.

in other news (het is nieuws maar het voelt als een never ending story): ik moet weer eens naar de tandarts vandaag, er lijkt iets los te zitten rondom mijn onlangs wortelbehandelde kies. Gelukkig kan Marina (een PhD student van Karen die onderzoek doet naar kindjes en taalverwerving) vanmiddag even oppassen. Zij zal ook op de trouwdag standby staan om Aoife op te vangen als dat nodig is, we beschouwen mijn noodbehandeling dan maar weer als een extra oefen/wensessie met de oppas...
zucht...

As in het eten

O nee! Net als rond Aoife's geboorte is er nu weer een IJslandse vulkaan aan het kuchen. Destijds waren er door de aswolk bijna geen vliegtuigen, en nu is er alweer verstoord vliegverkeer! Als dat maar goed gaat voor de bruiloft! Ik heb hier al soms het idee dat ik vooral Padraic's leven leid, in zijn land met zijn taal... En ik zou het echt verschrikkelijk vinden als nu met de bruiloft zou blijken dat mijn gasten niet kunnen komen. Mijn enige kans om mijn Nederlandse leven en het Engelse volledig te integreren en alles en bijna iedereen hier bij me te hebben op deze bijzondere dag. Ik hoop maar dat het overwaait.

Nog geen nieuws van beertje... politie: niets, kerk: niets, rondspeuren: niets, het huis overhoop halen: niets.
Ik heb net een nieuw beertje besteld, morgen komt hij hopelijk aan...

changed priorities

Dit verkeersbord kwam ik een paar weken geleden tegen op mijn wandeling van de nursery terug naar huis. De trouwe lezer weet dat ik Aoife lopend in de wagen bracht en haalde, zodat zij tenminste nog iets aan slaap zou inhalen van wat ze op de nursery tekort kwam. Het bord heeft me aan het denken gezet: wat is mijn werk me waard? Een nursery waar we niet blij mee zijn? Al dat gereis? Met een baby? Twee woningen? Nooit eens voor de lol reizen? Een baan maar geen dagdagelijkse sociale contacten met mijn collega's? Er zijn ook veel goede dingen, juist het wonen in twee landen, niet volledig weg zijn uit Nederland, mijn familie geregeld kunnen zien, vrienden, mijn project...
Maar na lang wikken en wegen heb ik vandaag dan toch mijn ontslagbrief ingediend. Per 1 januari werk ik niet meer bij de UvA, maar ga ik voor Aoife zorgen en me oriënteren op een baan hier voor als zij ietsjes ouder is (vanaf een jaar). Het is een heel moeilijke stap, maar ik denk wel de juiste...
Dit was het nieuws.

antibioticafestival

Aoife en Padraic zijn nu allebei aan de antibiotica, zij voor oorontsteking, hij voor keelontsteking. Ik draai 24 uurs-diensten en begin zelf ook onderhand behoorlijk gammel te worden. Gelukkig is Aoife's humeur overdag niet kapot te krijgen, dapper ding.

oo... oorontsteking

Vanmorgen liep er geel spul uit aoife's oor. Ben dus maar naar de weekendarts geweest. Die gaf een antibioticaspray. Intussen is Padraic ook al 3 dagen ziek thuis met koorts en opgezwollen keel en door alle nachtelijke episodes begin ik langzaamaan ook wat gammel te worden.. En dat met een vliegreis in het verschiet...

heen en weer of geen weer

hier met goed weer, maar het is erg wisselvallig! wie met Aoife op pad is moet de regenkap niet vergeten. En ook als we niet met Aoife onderweg zijn is waterdichte kleding geen overbodige luxe. Ik heb geen jas bij me in Nederland, dus het begint zo af en toe aardig fris te worden... Moet nodig wat nieuwe kleren gaan kopen maar Amsterdam is wel erg druk om met kinderwagen door winkels heen te navigeren!

how things are now- in English!

Here's a little update for all our English speaking friends. All is well! We've settled fine in Amsterdam and are now sharing the appartment with Katja and Sebastian. It is a bit crowded with the five of us in a two bedroom flat, but we manage alright. Aoife has been sleeping through the night more often than not lately, but as we all had colds over the weekend these days she's  up a bit more often than we'd like. Other than that h er days are pretty regular: she wakes some time between 6 and 8, has breakfast, naps until 10-10.30, then has her midmorning feed, directly with me if I'm on duty, or expressed milk from a bottle when Padraic or my parents babysit (meanwhile I'm at work expressing milk for the next day... I'm lucky Dutch law allows me to do this for up until the baby is 9 months old and it may take up to a quarter of my work time!). Then for her next feed at 14.30 she's brought to the department by the babysitter so I can breastfeed her at work! I work until 5.30, cycle home and we bathe Aoife and feed her her dinner, then have dinner ourselves and time off to do some resting or some household chores (cleaning the breast pump is a daily joy), until her 11 o'clock feed while we watch Mad Men on dvd on my laptop in bed.
We live in Amsterdam Noord now, and that means that when we go into town we have to take the ferry from the rear exit of the Central (train) Station over the river IJ. The ferry is very regular, every 11 minutes at most, takes only 3 minutes to cross the river, and is free. It is always filled with lots of cyclists (yay for flat countries!) and mopeds, sometimes even these little cars that used to be only for disabled people but now apparently also service the lazy in general, and it really makes me feel like every day is a holiday. Amsterdam Noord is still quite calm and quiet compared to the rest of the city and there is a really  nice neighbourhood feel, not unlike Lancaster. The people on our little square (actually it's more like a triangle) all greet us on the street and there's a monthly neighbourhood market where people can sell their artistic or culinary products. Last Saturday children could have their faces painted and decorate kites and participate in a kite festival (unfortunately the only day there was no wind - at all!).

Aoife's main hobbies are still standing up on our laps or the bed and balancing herself and reading eating books. She likes it much better these days to do her tummy time, and she talks a lot (also with her mouth full, she gets more and more distracted while eating)! As you can see her hair is slowly growing, and her eyebrows are also showing more and more. She's great company as we hope you will all soon be able to see for yourself again.

aoife in haar natuurlijke ecosysteem?

we hebben een box gekocht via marktplaats, zodat aoife dalijk, als we hier vanaf morgen met zijn vijven wonen, toch haar eigen veilige afgebakende plekje heeft (en later als ze wat mobieler is n iet weg kan kruipen/rollen/lopen). het is wel een beetje gek om je baby zo in een kooi te leggen, maar zij lijkt het zich eigenlijk best wel te laten gevallen... gelukkig.

schuitje varen en andere watergerelateerde activiteiten in hamburg

Michael en Nicola lieten dit weekend hun zoontjes dopen in de Michaelskirche in Hamburg. Padraic werd godfather. Wij reden dus (naief?) op zaterdag met zijn drietjes naar Hamburg toe. Onderweg een lunch met veel varkensvlees en een beetje spelen

Duitsland doet totaal niet moeilijk over borstvoeden in het openbaar. Bij deze Rasthof verontschuldigden ze zich zelfs dat ze me geen borstvoedingskussen konden aanbieden, en bij de lunchplek op de terugweg kwam de mevrouw me een glas mineraalwater met bubbels brengen (unerbittlich durstig)!

De volgende dag was de doop. De dopelingen waren door Michael (zelf in morning suit) in matrozenpakjes gehesen: ze waren in Duitsland bij hun moeder, dus hij had wat goed passende kleertjes naar de kleermaker in Edinburgh gebracht om de pakjes op maat te laten maken. Zijn vrouw vond dat achteraf toch iets minder en had militaristische associaties, maar ziedaar: Sam en Christian waren toch als minimatrozen uitgedost.

En het paste wel bij de boottocht die we na afloop maakten.
Daarna was er nog thee en taart maar ik was inmiddels zo gesloopt van mijn eerste week terug op het werk en de reis naar Nederland en het nieuwe huis daar (en de verhuizing in Lancaster), en het nachtelijke borstvoeden dat ik maar ben gaan slapen. Eventjes dan.

Bath time in someone else's house

vloerbedekking maakt het badje een heel nieuwe uitdaging! Aoife vindt het tegenwoordig heel leuk om met haar handjes te slaan in het water... gelukkig hadden we deze onder-het-bed-bakken nog ergens als ozendrop.

weer veel nieuwigheid

Ziezo, we zijn een beetje gesetteld in Amsterdam: de slaapkamer is kindvriendelijk gemaakt, we hebben wat spullen opgehaald bij Bart die daar nog stonden van mijn vorige parttime Amsterdammerschap en we hebben een soort van routine voor de dagen dat ik werk. Aoife doet het naar omstandigheden goed, ze eet keurig uit een flesje de melk die ik kolf in de morgen, en komt samen met haar papa elke middag langs voor haar (en zijn) lunch op het PC Hoofthuis.

Padraic ontspant zich even met Sible's stapel inspection copies van statistiekboeken terwijl ik voed

some things we'll miss

vrienden (Aoife met Ellen)

ons nieuwe huis

en het weer in Lancaster, wie had dat ooit gedacht!

we zijn d'r

na een autoreis, boottocht, autorit, visite bij opa en oma en het hoognodige bezoek aan de hema in delft zijn we dan nu eindelijk in Amsterdam bij ons parttime huisje in Noord aangekomen. Iedereen leeft nog, Aoife ligt in haar wagen te slapen (het ledikantje komt morgen pas) en wij hebben net een pizza achter de kiezen. Wat een gedoe zeg, twee verhuizingen (waaronder een emigratie) (met een baby) in drie weken, maar goed... nu even uitrusten.

voor de liefhebbers even twee plaatjes van Aoife in haar doopjurk (voor de sereniteit)...

tandenupdate

Het is achter de rug! Laat de baby nu maar komen!
Na een hopeloze nacht (wie wil er slapen als je in je slaap onbewust je tanden kapotwrikt?) en een dag vol afleiding mocht ik me om drie uur melden bij tandarts Zeppelin. Ik had gisteren ook nog een collega van Manuel gemaild die ik op zijn verjaardag had ontmoet en me had verteld dat hij een aantal tandartsen persoonlijk kende, en wat bleek: mevrouw Zeppelin was zijn vrouw! Hij had haar ook nog over mij verteld (niet wetende dat ik inmiddels al een afspraak had geregeld bij haar praktijk) en mij gemaild dat ik altijd langs mocht komen en ze wel tijd zou maken voor me, omdat ze ook wel inzag dat het een noodgeval was!
Fijn dus, maar wel ook weer typerend: goede zorg is niet vanzelfsprekend hier, je moet geluk hebben.
Hoe dan ook. Aangekomen bij de privékliniek in het centrum was ik al bereid om diep in de buidel te tasten, maar nee, op aandrang van de tandarts zelf wilden de assistentes me alleen maar als NHS patient inschrijven, dan was het immers gratis. Ik weet niet of dit is overgekomen in mijn eerdere stukjes, maar een NHS tandarts is onmogelijk te vinden, laat staan een die goed en aardig is.
Ze heeft alles schoongemaakt, het gaatje gevuld, geconstateerd wat er nog meer nodig was (een röntgenfoto en op den duur nog een vulling en een kroon, maar niet voordat de baby er was en we een soort van ritme hebben), en wees me erop dat ik tot een jaar ná de geboorte nog gratis voor al deze behandelingen terecht kan. Ik kan het niet geloven, wat een opluchting! Maar ook, wat een geluk, en zo zit het hier in elkaar, ik weet niet of dat goed is. Ik heb toch liever een systeem waar iedereen dezelfde kansen heeft...

nieuws van het zorg front

Hoofdstuk 1. De tandarts
Vanochtend de online tandarts om advies gevraagd en de tip gekregen om toch maar zsm iets te laten doen aan mijn tand. Er zit een groot gat tussen mijn kies en mijn vulling rechtsboven, joechee. Dus na even diep te hebben ademgehaald op zoek naar een tandarts in Lancaster. Vrienden en collega's om aanbevelingen gevraagd. Op internet gekeken, en gebeld... De Natrional Health Service heeft zogenaamd tandartsen voor iedereen (en die zijn nu voor mij nog gratis ook, zolang ik zwanger ben), maar probeer maar eens ergens een afspraak te krijgen. Dat gaat dus niet, en iedereen weet dat. Zelfs ik wist dat, daarom dacht ik slim te zijn en meteen maar een privé tandarts te zoeken. Ik ben tenslotte goed verzekerd (met mijn gebit neem je echt geen risico's). Wat ik niet had verwacht is dat zelfs de privétandartsen moeilijk doen, onbereikbaar zijn (op vakantie) of niemand aannemen. Zelfs de emergency treatment line kon niets voor me doen, want ik had geen pijn. Als het ondraaglijk wordt dan mag ik terugbellen. In de tussentijd raden ze me aan om bij Boots (de drogist) een doe-het-zelf kit te kopen voor een tijdelijke vulling.
Heb je ooit zoiets geks gehoord? Voor 6,99 pond koop je een potje met cement, en kun je zelf naar hartelust smeren "until you have a chance to visit your dentist". Het zou grappig zijn als het niet zo triest was dat hier een markt voor is! 

Hoofdstuk 2. De midwife
Toen rap naar de midwife, die ook nog maar eens benadrukte dat het wel goed was om een afspraak te maken met de tandarts, een infectie moet voorkomen worden en als de baby er eenmaal is is het voorlopig bepaald onhandig om een afspraak te maken, tussen de voedingen door... ok
Ze voelde en mat mijn buik, die 3 cm kleiner was dan vorige keer (twee weken terug). Ze meten hier van de punt van het schaambeen tot aan de top van de baarmoeder (over de bump heen), en dat getal in cm correspondeert grofweg met het aantal weken zwangerschap. Ze zei dat het een opluchting was om een normale buik onder handen te hebben, waar het kindje makkelijk te voelen was en ze niet te hard hoefde te drukken. Waar de verloskundigen in Amsterdam routinematig steeds zeiden dat mijn buik er mooi uit zag, was het wel fijn om nu ook eens iets dergelijks te horen hier! De baby is ingedaald (en ik heb nergens last van gehad), vandaar die kleinere buik en is niet te groot en niet te klein, en beweegt goed, hartje klopte ook goed. Hoera!

Hoofdstuk 3. De tandarts deel 2
Thuis gekomen toch maar weer verder gebeld en eindelijk lukte het Padraic om een privé tandarts te contacteren die me morgen wil en kan zien. Een controle en een nieuwe vulling. Ja ik ben blij dat ik terecht kan bij mevrouw Zeppelin (serieus zo heet de tandarts, alleen schrijf je het anders) maar heb er geen zin in. Ik wil me in alle rust voorbereiden op de bevalling en een beetje kneuteren, maar ja.

oh de bureaucratie

Ik woon in Engeland, en ik krijg een baby. De vader is Brit en het hele proces wordt ondersteund door de National Health Service. Dus mag ik een Health in Pregnancy Grant aanvragen: 190 pond om "gezond de laatste weken door te komen". Zo gezegd, zo gedaan: in week 25 kreeg ik de benodigde handtekening van Tracey, de midwife, en nadat Padraic en ik een bankrekening hadden geopend met mijn naam erop (viel nog niet mee) hebben we het formullier de deur uit gedaan.
"bent u (de moeder) een UK citizen?"stond erop.
Nee.
"heeft u een national insurance number?'
Nee. (ik werk hier niet dus heb ook geen sofinummer, tenminste, als ik het goed begrijp is het zoiets als dat).
5 weken later kwamen er twee brieven, allebei hetzelfde: ik was geen UK citizen! Kon ik op het volgende formulier even aangeven wat ik dan wel was? EU citizen? JA. Zoniet, dan moest ik een copie van mijn paspoort opsturen.
Ik lees het toch goed hè? Als je wel een EU citizen bent, dan hoef  je geen copie van je paspoort op te sturen? (Weer eens wat anders dan the real thing, voor mijn learner's permit (om te mogen leren rijden) moet dat wel namelijk, vandaar dat ik dat nog steeds niet heb aangevraagd: ik ga mijn paspoort toch niet met de post verzenden!). Hoe dan ook. Tot nu toe geen klachten. Maar ook geen Health in Pregnancy Grant op de rekening.
Wat wel kwam, twee weken geleden is een andere brief, die hier vermoedelijk iets mee te maken heeft. Afzender: Jobcenter Plus:
"Mevrouw u heeft geen National Insurance Nummer. Daarom hebben wij voor u een afspraak gemaakt met het Jobcenter plus in Preston om u te interviewen. Neemt u alstublieft de volgende documenten mee (paspoort, rijbewijs, diplomas, noem maar op). De afspraak is op 23 maart".
Ze belden zelf de dag ervoor: Hallo komt u morgen? (serieus, dat doen ze hier) Nee zei ik, goed dat u belt, maar ik rijd niet, en ik ben 37 weken zwanger, ik kan elk moment bevallen en ik zie het niet zo zitten om een uur te reizen naar Preston om te worden geinterviewd.
Oja, zeiden ze, nee dat snappen we wel. Weet u wat. U heeft dat National Insurance Nummer nodig voor uw kinderbijslag, dus als u nou even wacht tot de baby er is, dan vult u het kinderbijslagformulier in en krijgt u vanzelf weer een oproep voor het interview.
Kinderbijslag?
Niet de Health in Pregnancy Grant?
Nee dat dacht ze niet, maar ze wist het niet zeker.
De juffrouw aan de telefoon gaf me het telefoonnummer voor het aanvragen van de kinderbijslag en zei dat ze dan ook wel met terugwerkende kracht die Health in Pregnancy Grant in orde zouden maken.
Drie dagen later komt er weer een brief: " U bent niet op komen dagen op uw afspraak bij het Jobcenter Plus, daarom hebben wij voor u een nieuwe afspraak gemaakt, voor 7 april". Vier dagen voor mijn due date! Alsof dat nu wél schikt! Ik moet ze terugbellen, denk ik, maar misschien wacht ik hun herrineringstelefoontje wel weer af...

nu allemaal

Even een korte update: met nog een goede twee weken te gaan tot de due date ben ik nog steeds bezig met de laatste wijzigingen aan mijn paper. Er liggen behalve het paper nog een paar losse eindjes op me te wachten: een abstract voor een conferentie in Bejing, Chineef, here I come!; vijf illustraties voor het ACLC jaarverslag; en een paper te reviewen dat Gerard dinsdag de deur uit wil doen en ik vandaag binnen kreeg. Of ik niets beters te doen heb in mijn weekend! (uitrusten bijvoorbeeld), maar goed. Wel fijn dat er nog meer submissions in de pipeline zitten, om het maar even op z'n Hollands te stellen!
Verder heb ik me gisteren naast werken vermaakt met het via internet bestellen van de geboortekaartjes (jaja!), en zijn we naar IKEA geweest. Dat is een hele expeditie, de dichtstbijzijnde IKEA zit in Warrington, op ongeveer een uur rijden, maar het was daardoor wel een ouderwets uitstapje. Net zoals we vroeger in de kerstvakantie 'helemaal naar Schiedam' gingen om naar IKEA te gaan! De winkel was open tot 23u, maar het was eng rustig. Zo rustig dat ik vrees voor het voortbestaan van de Warrington-tak. De buit (beddengoed voor ons, twee afval/luieremmers, kaarsen en twee ribba-lijsten voor St. Francis en de olifantenprint). Ouderwetse nesteldrang...