ons koekemannetje

Fergus is de laatste weken enorm gegroeid. Niet alleen dat, hij is ook gaan kruipen en probeert met man en macht op te staan. Hij is beresterk en verschuift doodleuk de tafel of de stoelen en heeft een speciale voorliefde voor snoeren en stekkers. Hoe hij het doet weet ik niet, maar we hebben al een paar keer losse stekkers gevonden of zoals gisteren Aoife die riep: Mama Fergus heeft de televisie uitgezet - had hij de stekker uit het stopcontact getrokken, en geloof me, die zijn erg stroef hier ten lande.

Het was dus hoog tijd dat ik zijn ledikantje verlaagde.

eerst ging hij nog in volle vaart achteruit

wat wel wat interessante situaties opleverde (hier is hij de onderkant van de stoel aan het lospeuteren en opeten)

maar sinds we vorig weekend bij Holly, Ema, Eric en 'baby Manchester' (volgens Aoife die even niet op Francesco kon komen) zijn geweest, en Franci daar rondkroop, en een paar dagen later ook onze overburen een kruipende baby meebrachten was het afgelopen zaterdag opeens raak. Grappig toch hoe keer op keer contact met kindjes van de eigen leeftijd zowel Aoife als Fergus op het idee brengen om de volgende stap te zetten in de ontwikkeling!

Fergus eet nu ook heel graag fingerfood en krijgt elke dag voor de lunch een boterhammetje met smeerkaas en naast zijn hapje voor het avondeten ook kleine stukjes van ons eten om mee te oefenen.

Gisteren nam hij het heft zelf in de hand en pakte (na de televisie te hebben uitgezet) een van Aoife's cream crackers af (Mama, Fergus heeft mijn cracker afgepakt! -- waarom heb ik het gevoel dat ik dit soort kreten nog geregeld zal gaan horen van haar?). Ik zette hem weer midden op het kleed terwijl zij Despicable Me keek, en toen ik even later weer kwam kijken trof ik meneer en mevrouw zo aan:

hij was naar haar toegekropen en naast haar gaan zitten om televisie te kijken en haar appeltje te eten.
En Aoife vond het wel best.

van baby naar dreumes(je)

vandaag kreeg Fergus zijn eerste hapje. Een beetje babypap tijdens het avondeten. Hij snapte het slikken nog niet helemaal, maar net als Aoife wilde hij gewoon zelf de lepel in zijn mondje stoppen!

mijn grote meisje

mijn grote meisje heeft het een beetje moeilijk gehad de laatste tijd. Veel schreeuwen, protesteren, aandacht vragen, jaloerse buien... we werden er horendol van. Bedtijd was een drama en de time outs op de trap werden frequenter en frequenter, en of ze nou hielpen? Vooral als Padraic en ik beiden thuis waren was het raak, dus de weekenden zijn de laatste tijd niet echt een pretje geweest... Het lijkt erop dat deze grote meid door heeft dat wij net even anders reageren en dat het altijd te proberen is om het bij de ander te proberen als de een 'nee' heeft gezegd. Daarbij is de aandacht als papa er is natuurlijk nog dunner gespreid, want ik wil ook weleens een volwassen gesprek, dus nog meer reden om ons uit te dagen (alle aandacht is welkom, of dat nou negatief of positief is). We probeerden hard om dit te doorbreken, maar toen Fergus ook nog eens stopte met slapen in de vooravond en ontroostbaar was werd het wel erg lastig.

Een achteloos gesprekje met de health visitor bracht me echter op een idee. Die noemde te lage verwachtingen als ook een mogelijke reden van verzet en rebellie. Ja ze heeft nog een luier. Ja misschien voelt ze zich daardoor wel een baby en gedraagt ze zich daarom ook zo... Hoewel Aoife geregeld (dagelijks) op het potje ging hadden we nog nooit echt de stap gezet om haar echt zindelijk te krijgen. Als we vroegen wil je geen luier zei ze nee, en wij hadden nou ook niet bepaald veel energie om dat door te zetten. Maar vorige week kwam ze woensdagmiddag thuis en na haar dutje zat ze op de pot en vertelde ze over Ellen en op het potje plassen en opeens dacht ik: we gaan ervoor: 'zullen we een mooie onderboek aandoen in plaats van een luier?' Ja dat wilde ze wel (we hadden speciaal peppa pig onderbroeken achter dehand voor deze gelegenheid). Elke 30 minuten haar eraan herinneren et voila, mevrouw was in drie dagen zo goed als 'droog'. de eerste dag had ze twee ongelukjes terwijl ze met water aan het spelen was maar over het algemeen geeft ze zelf aan dat ze moet plassen. Ook als we het huis uitgaan is het zonder luier, alleen in de nacht heeft ze nog een 'pull up' aan.

Dus, toen granny vorige week vrijdag op bezoek was, mocht Aoife zelf haar schone onderbroeken dragen in een nieuwe rugzak toen we haar gingen halen van de trein en wat was ze trots!!

Met deze nieuwe verantwoordelijkheid is Aoife opeens een stuk beter verteerdbaar. Ik wilde haar niet het idee geven dat ze vervangen was door Fegrus en dat zij nu niet meer mijn kleine meisje was omdat we een baby hadden, maar blijkbaar was ze er zelf ook aan toen om een grote meid te zijn.

next: weg met het speentje. Maar nu nog niet. Een ding tegelijk.

Fergus' truken

die kleine Fergus is best sterk. Hij wil almaar op zijn beentjes staan, en los zitten, jawel. Zijn hele lijfje voelt als een spierbundeltje. Misschien heeft de dokter toch gelijk en verbruikt hij gewoon alle energie?

hij kwijlt behoorlijk en is flink aan het knagen, dus we denken dat hij tandjes aan het krijgen is.

Gisteren werd hij weer gewogen. De zon scheen en met Fergus in de nieuwe ergo draagzak (geweldig!) ben ik onze oude heuvel opgelopen naar het children's centre, blote benen, sandalen aan (ook al geweldig, ja de cadeautjes van oma en opa dit jaar zijn werkelijk bijzonder goed), en zonder jas. Ik besloot om geen enkel risico te nemen Fergus was aan een voeding toe dus heb ik hem daar ter plekke eerst gevoed. Et voila! hij volgt nog steeds dezelfde 25% curve, sterker nog, hij was ietsjes gestegen en zit er nu echt op (dat was dus voeding ter plekke als je het mij vraagt) - de zorg was dat hij na het kleine dipje van twee weken terug nog verder af gezakt zou zijn.

We gaan het proberen zo uit te zingen tot aan de 6 maanden. Dan mag Fergus vast voedsel (de health visitor zei de vorige keer dat ze zou aanraden om hem met fruit of wat dan ook bij te voeden, omdat hij al vier maanden was, ware het niet dat hij zo klein was (catch 22? Welnee!), dus daar kon ik nog beter even mee wachten) en dat zal een beetje de druk van de borstvoedingsketel afhalen hoop ik. Intussen heb ik een huur kolfapparaat besteld dat vandaag gaat komen, om toch een beetje reserves op te bouwen en ook de productie nog wat meer te stimuleren. En zo zie je maar dat met de venkelthee en de fenugriekcapsules (zes per dag) en de borstcompressies en het dag en nacht voeden het toch niet altijd even makkelijk blijkt te zijn om borstvoeding te geven, al is het nog zo natuurlijk... Gek dat dat per kind zo kan verschillen...

de terugkeer van het fantasievolle spel

De health visitor had voorspeld dat het ongeveer drie maanden zou duren totdat Aoife niet anders meer zou weten dan dat ze een broertje heeft. En inderdaad: drie maanden lang wilde Aoife niets anders dan beziggehouden worden.. ze weigerde te spelen, te puzzelen of zelf een boekje te lezen op de dagen dat zij en ik samen met Fergus thuis waren, maar wilde dat ik haar onverdeelde aandacht gaf. Vooral natuurlijk als ik net hem aan het voeden was. Om op zulke dagen niet al te gek te worden waren er drie beproefde middelen: 1. beide kids de dubbeldekkerkinderwagen in en lopen maar. Pluspunten: We komen nog eens ergens waar er afleiding is (de bibliotheek, de speeltuin), Aoife kan een beetje rusten en Fergus valt met een beetje geluk in een diepe slaap (zonder dat zuslief bovenop hem gaat zitten). Methode 2. de middagdut en methode 3: de televisie terwijl ik aan het koken ben.  Beproefde middelen weliswaar maar niet ideaal. Je wilt tenslotte niet de hele dag je kind in een kinderwagen vastsjorren, het weer werkt niet altijd mee, dat dutten is niet altijd gegarandeerd en de televisie of dvds wil ik al helemaal niet teveel toepassen. Speelgoed suggereren of samen spelen haalde nauwelijks iets uit, Aoife wilde gewoon niet meer alleen spelen.

Maar warempel, min of meer op de dag af dat Fergus drie maanden werd werd ik verrast met De Terugkeer Van Het Fantastievolle Spel.
Het zat zo, Padraic had in verband met de nieuwe auto een zogenaamde isofix base besteld via ebay, om de maxicosi mee in de auto vast te zetten en die was de dag ervoor gekomen in een grote doos. En grote dozen vragen erom om te worden veranderd in speelhuisjes! Dus gingen Aoife en ik samen een deur maken en een raam, en dan met weer het roze tape (ja ook aan mij gaat die neontrend die we op pinterest zien niet voorbij) luifels plakken en schapjes maken. Kortom, fun voor de hele familie. Maar ja zo'n huisje maken is nog geen garantie dat er ook mee gespeeld wordt.

Maar tot mijn grote verbazing pakte Aoife haar koffertjes en... nam ze het vliegtuig naar oma en opa!

In het vliegtuig wachtte ze op de snacks die werden rondgebracht door een fictieve stewardess en checkte ze haar camera
as you do

en na de landing werd het vliegtuig een cafe, door het zelfstandig te versieren met wat extra bloemetjes masking tape (dankjewel Lokke!)

waar de koffie altijd bruin is

daarna maakte Aoife nog een prachtige blokkentoren met een brug en haalde ze uit de duplodoos een mannetje om onder de brug door te gaan. En dat alles maakte me toch zo blij.

Fergus' trukendoos 1

Die Fergus joh, die is me toch bezig! Hij probeert heel erg om geluiden te maken. Een paar weken terug toen hij verkouden was was het heel grappig om te zien hoe hij zo graat wilde praten dat hij dan maar zijn eenvoudigst te produceren geluidje eruit gooide en hij dus kleine hoestjes deed in antwoord op iets wat wij zeiden. Toen kwam er een hele poos van vocaliseren in de avond, en nu sinds kort een keiharde hoge squeek en dan heeeel verbaasd reageren!

Die squeek was een blijvertje trouwens, nu produceert hij die in hele series als ik aan het zingen ben, blijkbaar klinkt het hem als muziek in de oren!
Over de vooravond gesproken... we hielden hem altijd bij ons beneden, hij wilde veel voeden en weinig slapen, hij leek zijn wakkerste moment dan te hebben (eigenlijk net als toen hij nog in de buik zat, wanneer ik in de avond altijd de saltos kon verwachten... we dachten toen nog: o jee wat een druktemaker, dat wordt wat... maar gelukkig valt dat erg mee). Maar hij werd met de dag ook steeds mopperiger...  En maar niet slapen! En wij maar denken o wat is ie wakker, en met hem spelen... Tot we hem een week geleden toen hij drie maanden was ook maar eens in de bedtime routine van bad, melk, slapen meenamen... en ja hoor: hij sliep gewoon! In zijn wieg nog wel! Hij mopperde dus gewoon omdat hij te moe was!
Na twee dagen wilde hij ook halverwege de avond geen melk meer en hoera! hebben wij dus weer de avond voor onszelf (en ook ons bed in de nacht trouwens, nu hij niet meer in zijn beddie (de reiswieg) tussen ons in slaapt).

intussen probeer ik hem ook overdag op gezette tijden te laten dutten, en ook dat gaat goed. dat is wel een opluching want ik had verwacht dat hij inmiddels zijn beddie niet meer vaarwel wilde zeggen...
\kortom, dat slapen gaat best aardig!  ik voed hem als wij naar bed gaan en dan wordt hij meestal om half drie nog eens wakker en dan nog eens 3,5 uur later ofzo... Als dat voor ons te vroeg is dan voed ik liggend en slapen we met zijn drieen door in ons bed tot daar ook Aoife bijkomt als haar klok op zonnetje staat. Ach zolang hij ook zonder morren in zijn wiegje slaapt hoor je mij niet klagen.

handen en voetenwerk

Fergus heeft zijn handen ontdekt

en ik weet niet of het er iets mee te maken heeft, maar opeens leek het me toch zo'n geweldig idee om bij wijze van leuke activiteit met Aoife nu eens voor het eerst haar nageltjes te gaan lakken. Ik had dus uiterst subtiele en zeer nontoxische kindernagellak gekocht (in een eveneens bijzonder kindvriendelijke complete makeupset met oogschaduw en lippenstift vor het totaalbedrag van £1 bij de poundshop die ik verder maar even heb verstopt in de je-weet-maar-nooit-waar-het-nog-eens-goed-voor-is-doos bovenop de koelkast (want ja, zeg nou zelf... make up voor een peuter???)).
Ik wist niet zeker of Aoife wel wist wat het enorme gewicht was van deze gelegenheid, of waarom het leuk was want ik lak zelf mijn nagels eigenlijk nooit, maar ik meende me te herinneren dat Jip en Janneke ook eens zo'n avontuur hadden gehad met rode nageltjes en een rode berenneus, dus: Aoife na je slaapje gaan we je nageltjes verven! Zij: verven, jaaaa! en dat was dat dan. Kleren uit, nagels knippen en dan lakken maar, met als grootste pluspunt voor haar dat ze op de tafel mocht zitten zodat ik er beter bij kon.
Toen we klaar waren hoorde ik haar iets zeggen als: Like Sophie! Sophie zit in haar groep op de creche, en het deed me deugd dat ze toch zomaar opeens mee kon praten met haar vriendinnen. Ik zag het al voor me dat ze haar roze nageltjes trots zou showen de volgende dag...

maar nee zeg.
Die nagellak was wel zo kindvriendelijk dat-ie er die avond in bad al meteen vanaf waste. Wat Aoife overigens totaal niet leek te deren. Ja mij doet het ook nooit zoveel, nagellak.

aoife's verbeelding

er is niets dat me momenteel blijer maakt dan Aoife te zien tekenen. Deels omdat ik zelf tekenen vroeger zo leuk vond, maar vooral omdat het een kijkje geeft in wat zij meemaakt in haar hoofd. Daarom was de tekening van mij met Fergus op schoot die ze met oudjaar maakte ook zo'n verrassing, omdat het aangaf dat zij hem had geaccepteerd, twintig dagen na zijn geboorte. En hier kwam ze van de week mee:

Mama en Aoife

Fergus en papa

en voor haar 'best friend Ellen' die niet naar nursery was gekomen omdat ze ziek was:

Ellen not happy, Ellen beetje sad

maar ook:

ik: wat is dat? Aoife: aardappel. Haar ierse afkomst laat zich niet verloochenen, blijkbaar.

En ze tekent graag de A. Zodra ze een puntige vorm tegenkomt zet ze er een streep doorheen om een A te maken. 'jellybean?' zegt ze dan, want de eerste keer had ik haar een jellybean gegeven... 'Nee, het is niet altijd feest' zeg ik dan. En zij, wijselijk: 'een per dag!' - niet eens, maar ze heeft de boodschap begrepen...

verkeerde baby eerst

Een hele nacht in het grote bed! heel goed en heel lief en heel slaperig was ze, dus kon ik gisteravond toch een foto maken van Aoife, en omdat het vandaag 1 december is kwam Sinterklaas in de ochtend alweer een pakje brengen: een peppa pig adventskalender om op passende wijze met chocolaatjes de dagen af te tellen tot de komst van het kindje Jezus.

Want eerst komt ons kindje natuurlijk.
of toch niet?

Nee zeg! In de stad was er al een levende kerststal, met een iets minder levende babypop Jesus.
En wij intussen maar wachten...

bedden, buiken en buien

en zo gingen Aoife en ik dus naar het postkantoor, een jurk retourneren. Prima jurk hoor, maar ik had er expres twee besteld, in verschillende maten en de eerste die ik paste was goed, en de jurk ook (een polodress, maar dan zwart!!) en affijn, ik wil er daar wel twee van in dezelfde maat. Voor zover men dat kan inschatten met 9mnd buik:

die ja.
Maar wat basel ik nou, ik wilde dus zeggen: Aoife en ik gingen naar het postkantoor. Lopend. De heenweg ging goed

maar dan de terugweg: ze rent nogal graag, en laten we zeggen dat zelfs in mijn minder zwangere dagen rennen niet mijn hobby is, laat staan vandaag (zie ik heb nogal medelijden met mezelf, in de kou enzo). Dus dat was een beetje zwaar, een protesterende Aoife tegenhouden (drukke weg), een handje geven forceren, optillen, tja. Maar de zon scheen wel, en dat is ook wat waard.
Thuis hielden de buien nog even aan, inclusief het willen opeten van krijtjes (zij dan, niet ik, al schijnt dat niet geheel ongewoon te zijn bij zwangere vrouwen, maar dat is dan echt krijt en geen wasco) in een steeds kouder wordend huis, maar... madame ligt nu wel te dutten in haar Nieuwe Grote Bed!, en de loodgieters zijn ook weg. Dus er is weer wat rust ten huize hier. Gelukkig maar want ik begon al erg aan mezelf als moeder te twijfelen (niet een goed moment), vooral toen Aoife voor de allereerste keer tegen mij zei: 'Ik wil papa'... snif. Het einde van een tijdperk...

En hier dan het Grote Bed, zonder mijn meisje dan, want deze dutjesrust ga ik echt niet riskeren door een foto te maken terwijl ze slaapt. Een andere keer misschien!
Voor de geinteresseerden: ik heb zelf uit een oud dekbed een kindermaatdekbed geknipt (1x1.30m - zo kunnen er twee uit!) en onze stapel ikea overtrekken van 2x2 die nu overbodig zijn (omdat we met ons grote nieuwe bed destijds ook een groot nieuw dekbed hebben aangeschaft) getransformeerd in kindermaat. Best handig zo'n naaimachine, en een overlocksteek erop! rang! Ziezo...

En over ziezo gesproken: we zijn er ook uit wat de naam betreft.
Ik weet dat commentaar leveren moeilijk is (schijnt), maar voor wie het goed raadt is er een verrassing!

het maakbare kind?

Poeh, dat was me het weekend wel. Padraic en ik waren Aoife's gedraaikont bij het eten een beetje zat: het leek haar een sport te zijn geworden om 1. niet aan tafel te willen, 2. uit principe niet te willen eten wat de pot schafte maar zelf iets te kiezen, 3. van tafel weg te lopen, 4. dingen die ze op verzoek kreeg alsnog te weigeren en uit te spugen en 5. bij ons op schoot te willen enzovoort, dit alles bij ontbijt, lunch en avondeten... Kortom, tijd voor duidelijke regels aan tafel: we zitten allemaal tegelijk op onze eigen stoel. Als iets niet bevalt kan dat netjes gezegd/gevraagd worden en we proberen op zin minst één hapje van alles voordat we naar het toetje gaan. Als dit niet zou helpen dan geeft het in ieder geval ons een set regels om tot in den treuren te herhalen, in plaats van zelf gefrustreerd te reageren, dachten wij.

Gelukkig lijkt deze duidelijkheid aan te slaan bij ons gewoontediertje... niet dat dat betekent dat we nu van de driftbuien af zijn. Aoife is nog steeds echt twee en heeft weer een duidelijk periode van rebellie, zoals altijd aangewakkerd door een of andere lichamelijk kwaaltje, in dit geval een verkoudheid, met hard hoesten. Arm kleintje, maar moet ze dan echt zo'n chagrijn worden, van niet eten wordt ze ook niet vrolijker... De aard van het beestje zullen we maar zeggen.

Andere strijdpunten proberen we op weer andere inventieve manieren aan te pakken: hoe krijgen we Aoife aangekleed in de ochtend bijvoorbeeld? Gelukkig bracht Poppy, uit een van haar momenteel favoriete boeken (van Usborne Farmyard Tales) soelaas: 

Zie je die jurk? Rood-Blauw-wit geruit? Laten we er nou net zo een in de kast hebben hangen. Dat scheelt weer, en zo kon Aoife zonder al te veel gedoe vanmorgen haar ding gaan doen, want met haar rebellie komt ook een stevige portie onafhankelijk spelen (no mama, go away! (gelukkig kan ik met een gerust hart zeggen dat ze dat niet van ons heeft, want hier in huis is de voertaal Nederlands):

De poppen uitgebreid naar bed brengen, en boekjes lezen.

Maar dan na een ochtend lief spelen, en zonder al te veel problemen aan tafel een tussendoortje en later ook de lunch eten was het dan met slaaptijd toch raak (om obver het verschonen nog maar te zwijgen). Nee, niet in de slaapzak, niet onder een deken, en uiteraard uit bed klimmen, hoe moe ook... Ik denk dat het dutje nog niet echt voorbij is, dus ik houd moed, misschien als ze straks die hoest kwijt is... Als je haar dna opnieuw in bed probeert te leggen, dan moet dat echt met de nodige fysieke kracht (die ik nu echt niet heb), terwijl zij als een klein repelsteeltje hyper in de rondte danst! Ik heb het maar zo gelaten vandaag en heel hard gehoopt dat ze later een beetje bij zou trekken, want...

Vandaag gingen we voor het eerst samen naar de tandarts.

We hadden Aoife uitgebreid ingelicht. Ik was de laatste paar keren erg ontspannen zelf teruggekomen van de tandarts en er erg enthousiast over geweest (die 13 noodbehandelingen vorig jaar hebben bij compleet gedesensitiseerd voor de tandarts, hoera!), en toen ik een paar dagen geleden aankondigde dat we zouden gaan riep ze heel hard jeee! en demonstreerde ze hoe goed ze haar mond wel niet zou open doen. 

En nu verwacht u natuurlijk een maar... maar:

Het was ook geen probleem om te gaan, wel een beetje om haar van de speeltjes in de wachtkamer weg te krijgen de behandelkamer in, maar eenmaal daar deed ze heel lief haar mond open, kreeg ze een grote dorasticker voor op haar jurk en zag ze geintrigeerd toe hoe mijn tanden werden schoongemaakt en gepolijst, terwijl ze op mijn benen zat. En toen mocht ze zelf in de stoel:

Fantastisch! Zo'n houding kunnen we wel gebruiken, als ze tenminste mijn soort gebit geerfd heeft! Ik was erg trots op haar (ook al wilde ze na afloop wederom de wachtkamer niet uit, omdat ze de speeltjes zo leuk vond en moest de assistente erbij komen om haar plechtig te beloven dat alles er over zes maanden ook nog zou zijn en misschien nog wel meer ook!). Tja, je kunt ook niet alles hebben he.