leve de koning!

de troonswisseling was van de week (dinsdag, toen Fergus 20 weken werd en Aoife drie jaar en een week - maar dit is irrelevant). Opa en oma waren alweer naar huis, maar toen ze hier waren waren ze goed voorbereid gekomen, met t-shirts voor de kinderen in oranje, met Jip en Janneke erop, een kroontje voor Aoife en mokken met Willem Alexander en Maxima erop, kortom, de erfelijke monarch werd hier flink dik aangezet.

Aoife moest naar preschool die dag, maar Fergus en ik hebben samen de live nos stream op youtube gekeken. Ok niet helemaal live, de herhaling op de live stream, maar toch.

Kijk maar: wij waren erbij!

Fergus' eerste reis naar Nederland

Gewapend met een Engels paspoort (het Nederlandse hebben we nog even laten wachten, nu wij getrouwd zijn is er minder haast bij om ook dat voor Fergus te regelen, zoals dat wel het geval was bij Aoife, die er in twee weken twee had!) zijn we laatst naar Nederland gegaan. Logeren bij opa en oma, hun 40 jarig huwelijk vieren en vanwege een promotie in Leiden waar Padraic in de commissie zat.

Het vliegen was geen enkel probleem, Fergus sliep vooral en als hij niet sliep dan lag hij aan de borst of was hij op mijn schouder de mensen achter ons aan het inpalmen met zijn brede glimlach. De dubbeldekker kinderwagen hadden we meegenomen naar de gate, dus we konden de kindjes makkelijk vervoeren, ook bij aankomst op Schiphol en in de trein naar Delft. Een directe trein dames en heren, ik kan je niet genoeg vertellen wat een opluchting dat was na al die jaren en jaren en jaren te moeten hebben overstappen op Leiden of Den Haag HS (aka het tochthol). Het is niet eens het wachten dat dat lastig maakt maar het rennen en vliegen om vooral maar niet de aansluiting te missen (vooral op de heenweg). Dus hoera voor de NS!

Bij oma aangekomen was het onmiddelijk puzzelen geblazen, en natuurlijk Lotje aaien lastig vallen met goede bedoelingen.

dan zondagmiddag met de hele familie naar Huszar in Delft (het oude belastingkantoor blijkbaar, met Vermeers gezicht op Delft) voor een afternoon tea ter gelegenheid van opa en oma's veertig jarig huwelijk. Eerst de kaart tekenen (we geven opa en oma een foto van de familie cadeau, maar die moet nog komen, dus voorlopig moeten ze het met een mooie kaart doen) - Fergus zet als laatste zijn naam:

Aoife vond het prachtig maar was eigenlijk alleen maar geinteresseerd in de kaneelschuimpjes (zo moeder zo dochter!). Gelukkig was er een gigantisch schoolbord waar de kids konden krijten, of andermeans werk konden uitvegen dan in Aoife;s geval (lang leve Sarah's groten nichtengeduld!)

En wat interessante hekjes om te beklimmen

 's Maandags na een rustige start de stad in

en dinsdag op naar Leiden. Aoife bleef achter met opa en oma, maar Fergus en ik gingen met Padraic mee naar de promotie. Ik wilde hem weleens in toga zien, maar omdat Fergus een baby is mochten we niet in de senaatskamer erbij zitten, maar moesten we in een apart kamertje het geheel op film gadeslaan.

wat ook wel wat had, zo met Fergus in de wagen, en toen hij dat zat was kon ik hem makkelijk even voeden:

en na afloop nog evn bij de receptie rondhangen...

ach ja, good old Leiden, het had toch wel wat om daar terug te zijn, met het voordeel van de afstand, zowel in tijd als ruimte... sommige dingen veranderen nooit, maar gelukkig doet me dat minder en minder. Het was leuk om de stad weer te zien, en ook vrienden en hen aan Fergus voor te stellen (trotse mama kon het niks deren dat ze geen glanzende academische carriere meer heeft... wat een rust).

Intussen in Delft... ging Aoife met opa en oma voor het eerst naar de bioscoop: Nijntje de film, en ze vond het leuk! Ze heeft zelfs heel goed stilgezeten tijdens de film, terwijl andere kindjes flink op en neer aan het rennen waren! 

maar zo zoet als ze toen was was ze helaas de volgende dag in het vliegtuig allerminst. Ze is meestal heel tam en lief als we vliegen, en zo ook op de heenweg, maar op de terugweg was het een en al misère, met als klap op de vuurpijl een minstens anderhalf uur durende gigantische driftbui, met nieuwe geluidseffecten, hysterie en absoluut niet voor rekening vatbaar zijn, de hele reis in het vliegtuig tot en met na de security op Manchester Airport. OEF!! We hadden oordopjes mee moeten nemen voor de andere passagiers, en zelfgebakken koekjes om iedereen gunstig te stemmen, maar natuurlijk hadden we daar niet aan gedacht.. wat een ellende.

Maar sinds we thuis zijn en goed en wel gesetteld weer hier, gaat het gelukkig opeens stukken beter met Aoife's peuterbuien. Ze gaat over het algemeen goed naar bed, laat zich zonder problemen 's ochtends aankleden, en haar haren doen (ik kan me niet heugen wanneer dat het laatst het geval was, we vechten al maanden elke ochtend met haar!), en zelfs haren wassen is best goed te doen... Als ze nu weer eens in een temper tantrum terecht komt, is dat een veel duidelijker expres testen van onze grenzen in plaats van pure frustratie die er nogal luid uitkomt, en ik weet niet waarom, maar op de een of andere manier vind ik dat zelf wat makkelijker te verteren, dan heel de dag op weerstand te stuiten... zou dit dan langzaamaan het einde van de terrible twos zijn, of moeten we onze borst nog nat maken voor een volgende ronde? we zullen zien... (wordt ongetwijfeld vervolgd)...

dankjewel

dankjewel iedereen voor het opsturen van bergen kaarten en ook cadeautjes vanuit Nederland!

dankjewel joke en grad en thea voor de sokjes, sjan en jose voor het dick bruna boekje, tina en assur voor het liedjesboek met cd en de sokjes, irene en leo voor het zachte konijntje, lokke en opa en oma voor de kleerjes en jos en giny voor de mooie autos... het lijkt hier wel nog steeds sinterklaas! Als ik nog iemand vergeten ben uit Nederland, dan sorry... 

hij komt, hij komt

visite van Eric om zijn ouders en babybroertje even een paar uurtjes lucht te  geven. Ik dacht dat het wel leuk zou zijn om wat sinterklaasknutselen* te doen, dus had ik gisteravond een prototype klaas gemaakt en twee lege hoofden met mijter en mantel, klaar om te worden beplakt met een kruis, twee ogen, watjes voor een baard en sterrenstickers voor de lucht door de tweejarigen. Peuterschool nomi, aangenaam.
Een groot, wel tien-minuten durend succes was het, dat geheel zonder problemen verliep (toen Aoife eenmaal de roze lijmstift had), met dank aan granny en grandad die er toevallig vandaag ook zijn. Fantastich om te zien dat ze echt al snappen hoe ze een kruis moeten maken, dat we voor de ogen de blauwe, niet de gouden kant van de folie voor willen, en waar ze moeten en hoe een baard op logische wijze aan een hoofd te hechten! Wat gaat dat toch snel met die kleintjes!

en daarna was het 45 minuten lief spelen en kruidnootjes eten, gevolgd door hun inmiddels traditionele speeltjes-van-elkaar-afpakken-en-stoeien-totdat-eentje-het-zat-is-en-een-grote-driftbui-krijgt (helaas altijd Aoife). Dit is een traditie die erom vraagt om doorbroken te worden, maar waar moederlief momenteel even niet echt de energie voor heeft. Ik vond zelf voor negen uur het avondeten al klaar hebben voor vandaag, de knutsels voorbereid op de kast hebben liggen en de loodgieters in huis van koffie voorzien hebben al wel weer welletjes zo met mijn 38 weken buik.

* Eric die half italiaans is en half barbadiaans doet dan wel niet aan sinterklaas maar zijn ouders vinden het prima om de father christmas/ santa traditie een wat meer religieus tintje te geven door tenminste te verwijzen naar de bisschoppelijke achtergrond van de goedheiligman. Katechismus nomi dus ook, aangenaam...

zomerse taferelen

zo hee, zoveel zon, dat zijn wij niet meer gewend! het lijkt wel een echte vakantie in een echt vakantieland! in het badje spelen, bloot rondrennen, lekker verven in de tuin, ijsjes eten, zandbakken te kust en te keur, en nauwelijks ook maar een regenbuitje, wel wat anders dan vorig jaar. Aoife's nederlands en haar engels gaan met rasse schreden vooruit intussen. Toen granny en granddad hier nog waren vorige week en zij na haar kinderyoghurtje ook de grote mensen yoghurt wilde en die maar niet kreeg riep ze opeens, compleet out of the blue (als in nog nooit eerder gehoord) My turn now! We keken elkaar allemaal aan in verbazing. Echt iets van de nursery, denk ik, maar eigenlijk best goed dat ze in ieder geval het concept van turn taking beheerst en om dingen vraagt met woorden, in plaats van gewoon maar pakt. 

Een impressie van de dagdagelijkse zomer:

zandkastelen maken in de Delftse hout

met Sarah's poppenwagen de buurt door

in de rups

geinspireerd door Sarah's vlinderschilderij ook vlinders verven

en dan versieren met lijm en schuimplakkers

pijpenragers door een vergiet rijgen "naaien" net als mama! (met dank aan pinterest voor het goede idee)

geiten melken en borstelen op de stadsboerderij in den haag

delft

Vakantie in Delft is

appeltaart eten,

fietsen en ooievaars spotten (zoek de twee ooievaars in het veld)

naar de kinderboerderij,

oude gebouwen bewonderen, 

naar de speeltuin, en...

klimmen, liefst op bergen (net als papa)

 maar als het echt niet anders kan ook net zo lief op stoepjes en randjes en hekjes en trapjes.

het huis van nijntje

Zo, eenmaal bijgekomen was het Tijd Voor Een Activiteit. In dit geval: naar Scott in Utrecht en met hem naar het Dick Bruna huis bij het Centraal Museum. In de auto, want die is niet voor niets mee. Geloof het of niet maar 20 minuten onderweg kregen we toch alwéér pech! Een radiatorlek! Met koelvloeistof in de hand zijn we toen maar teruggereden en gelukkig konden we de auto dezelfde dag nog laten repareren hier in Pijnacker. Tijd voor een nieuwe auto misschien? Hij moet nog wel deze vakantie meegaan en we moeten nog terug!
Maar de dag erna probeerden we het gewoon weer en toen lukte het wel (het zijn de kleine dingen die het hem doen).
Het huis van Nijntje was een schot in de roos, een echte aanrader, ook voor heel kleine kindjes.

met tentoonstelligen op peuterhoogte en interactieve displays

en nijntjes jurk aanmogen in nijntjes' huis met nijntjes beer... maar wat jammer toch dat nijntje zelf niet thuis was!

de grote oversteek

Vorig jaar was de vakantie een nogal natte toestand: we logeerden in Lokke's (waterdichte - daar niet van) huis maar we hadden drie weken regen. En geen auto, dus alles op de fiets tussen de buien en Aoife's twee dutjes door betekende dat we aan weinig toekwamen. Voor het gemak dachten we daarom dit jaar: kom we nemen de auto gewoon mee en gaan met de boot!

Gemak! ha!

De dag voor vertrek ging Padraic nog even naar Preston om een dubbele kinderwagen op te halen die we op ebay gewonnen hadden. En kreeg de auto panne. Het zag ernaar uit dat de reparatie een paar dagen op zich liet wachten, maar dat viel gelukkig mee, de ANWB man (of wat daarvoor doorgaat in Engeland- je kunt wel merken dat ik zelf niet rijd) kon gelukkig het olielek fiksen. Hoera! Dus toch op tijd weg!

Op de ferry was een piraat om de kinderen te entertainen en een soft play area waar Aoife doodleuk van 1.2m hoge trappen afsprong, net als de grote jongens van acht die daar ook waren, en met hen torens bouwde. En ze sliep in een Groot Bed, terwijl wij Richard the Second keken op de laptop, de geweldige BBC bewerking in de Hollow Crown serie. 

Elke aankomst in Nederland is altijd een beetje hectisch: naar opa en oma zien te komen, dutjes doen, en natuurlijk naar de Hema en de hoognodige appeltaart eten bij Kobus Kuch (inplaats van de lunch -kan best voor een keertje toch?), kortom na de eerste dag in het moederland dachten we: dat reizen is toch minder makkelijk dan we dachten en we zijn moe, kom we gaan wel een dagje later naar het huis van Lokke. Alwaar ik vervolgens vier dagen heb bij moeten komen met harde buiken en vermoeidheid! Ik had toen ik zwanger was van Aoife wel gelezen over harde buiken, maar er eigenlijk nooit last van gehad (zelfde met bandenpijn), die hele zwangerschap was een eitje, helemaal nadat de misselijkheid van het eerste trimester over was. Nou dat is nu wel anders, wat een tegenvaller! Zo'n harde buik is flink balen, het voelt of je een gigantische steen hebt in plaats van een middel. Buigen bukken, zitten, fietsen, lopen, tillen, alles is zwaar en lastig. En bandenpijn, ook al zo fijn, ik waggel nu al af en toe, terwijl dat de vorige keer ook pas in de laatste week ofzo kwam, en dan nog niet eens door de pijn. Maar ja het is vakantie en we zijn nu hier en wonder boven wonder is het toch meestal mooi weer en Aoife vermaakt zich en, nou ja ziehier de fotos.