kwakkelen en vakantie deel 1

De voordelen van een wetenschappelijke carriere: Padraic werd uitgenodigd door de psychologen in Barcelona om een praatje te geven. Niet alleen dat, ze zorgen voor drie dagen in een hotel om hem te lokken, en ik mocht mee. En omdat ik meeging, moest Fergus ook mee, want met dat flesweigeren en huilen als ik ook maar uit zicht verdwijn is dat voor iedereen wel zo makkelijk. Opa en oma kwamen in ons huis op Aoife passen.

Alleen Aoife kreeg een gruwelijke oorontsteking, precies toen wij er niet waren. O wat een arm meisje! En het was niet zoals in het verleden: hup doorbreken en dan over, nee deze werd voorafgegaan door een paar dagen koorts, en toen de ontsteking eenmaal brak (de morgen dat wij thuiskwamen) bleef haar oortje maar stromen. En omdat we de volgende dag (ja lekker druk schema) met zijn zessen een weekje naar het Lake disctrict zouden gaan hebben we Aoife toch maar even meegenomen naar de weekendarts voor een antibioticakuurtje. Dit is haar vierde oorontsteking (minstens) en de eerste keer dat ze antibiotica nodig heeft gehad. Ik ben er geen voorstander van, maar nood breekt voorkeur en zul je net zien, nu ik dit aan het typen ben ben ik ook net begonnen met een antibioticakuur, omdat ik een ongelooflijke pijnlijke borstontsteking heb, hoera hoera, die (ook anders dan anders voor mij) nu eens niet wegging met hete compressen en masseren en extra vaak uit laten drinken, én gepaard gaat met koorts. Ik werd vanmorgen wakker en heb twee uur liggen klappertanden zo naar voelde ik me.

en over tandjes gesproken: fergus heeft er nu vijf, nu hij bijna tien maanden is, en zijn grote hobby is om ermee te knarsen (zo moeder zo zoon...)

maar dan nu Barcelona:

Het was er nog volop zomer

Het hotel was vlakbij het strand

We hebben niet slaafs alle bezienswaardighden afgelopen

maar wel veel te veel rondgelopen waardoor we heel moe waren

En veel tapas gegeten!

lunch in het vliegtuig

 wereldreiziger, dit was Fergus' elfde en twaalfde vlucht, zijn zesde reis...

Meteen even de wifi instellen in het hotel (as you do)

 We kwamen puur toevallig terecht in deze gloednieuwe overdekte markt. Het plafond was een gouden spiegel en in hoeken gebouwd, als facetten van een diamant. Erg spectaculair!

 En met mooie prullen!

 Een lange wandeling langs het strand op dag twee, en dan een kop koffie met uitzicht op een grote -ja wat is het eigenlijk? Fergus was uiterst gefascineerd. En dat vind ik dan weer zo schattig dat ook ik het niet eens zo storend vind. Het leven met een jongetje is zo anders!

 Even op exploratie...

 We gingen op zoek naar de Sa Paolo da campo kerk waar ik vier jaar terug met Katja naartoe was geweest. Het is zo'n mooie rustieke oude eenvoudige kerk, en een oase van rust in de drukke stad maar helaas was hij niet open!

Van de velden (campo) eromheen is niet veel meer over dan deze boomgaard, maar die was dan wel weer erg mooi en lommerrijk.

 Een baby entertainen terwijl je op het eten wacht.

 Op dag drie moest Padraic zijn praatje geven en hoewel we met alle collegas gingen eten voor de lunch, waren Fergus en ik de rest van de dag alleen. Tijd om de enige ramblas voor locals een beetje verder te verkennen

 Deze universiteit heeft alle oude fabrieksgebouwen opgenomen in de architectuur (en prijzen gewonnen daarvoor)

 Een beetje kruipen bij de ingang van de faculteit terwijl we op Padraic en de psychologen wachtten. Wat was Fergus VIES daarna

En in het vliegtuig op de terugweg...

We wilden snel naar Aoife toen we geland waren, naturlijk, maar Padraic had de lichten aangelaten in de auto, dus moesten wel op het vliegveld wachten op de wegenwacht om ons in de auto te laten en hem opnieuw op te starten. Twee uur vertraging totdat:

slapen in mama's armen. Het mag wel in de krant voor deze dame!

Fergus' truken

die kleine Fergus is best sterk. Hij wil almaar op zijn beentjes staan, en los zitten, jawel. Zijn hele lijfje voelt als een spierbundeltje. Misschien heeft de dokter toch gelijk en verbruikt hij gewoon alle energie?

hij kwijlt behoorlijk en is flink aan het knagen, dus we denken dat hij tandjes aan het krijgen is.

Gisteren werd hij weer gewogen. De zon scheen en met Fergus in de nieuwe ergo draagzak (geweldig!) ben ik onze oude heuvel opgelopen naar het children's centre, blote benen, sandalen aan (ook al geweldig, ja de cadeautjes van oma en opa dit jaar zijn werkelijk bijzonder goed), en zonder jas. Ik besloot om geen enkel risico te nemen Fergus was aan een voeding toe dus heb ik hem daar ter plekke eerst gevoed. Et voila! hij volgt nog steeds dezelfde 25% curve, sterker nog, hij was ietsjes gestegen en zit er nu echt op (dat was dus voeding ter plekke als je het mij vraagt) - de zorg was dat hij na het kleine dipje van twee weken terug nog verder af gezakt zou zijn.

We gaan het proberen zo uit te zingen tot aan de 6 maanden. Dan mag Fergus vast voedsel (de health visitor zei de vorige keer dat ze zou aanraden om hem met fruit of wat dan ook bij te voeden, omdat hij al vier maanden was, ware het niet dat hij zo klein was (catch 22? Welnee!), dus daar kon ik nog beter even mee wachten) en dat zal een beetje de druk van de borstvoedingsketel afhalen hoop ik. Intussen heb ik een huur kolfapparaat besteld dat vandaag gaat komen, om toch een beetje reserves op te bouwen en ook de productie nog wat meer te stimuleren. En zo zie je maar dat met de venkelthee en de fenugriekcapsules (zes per dag) en de borstcompressies en het dag en nacht voeden het toch niet altijd even makkelijk blijkt te zijn om borstvoeding te geven, al is het nog zo natuurlijk... Gek dat dat per kind zo kan verschillen...

miss rabbit

mijn kleine manneke werd van de week weer gewogen en weer aan de lichte kant bevonden. Hij houdt maar net de 25e percentiel curve vast, maar leek enigszins te zakken dus weer stuurde de health visitor ons naar de huisarts. En weer zei de huisarts: hm. Als je niet naar de curves en de weegschaal zou kijken is er niets aan de hand, hij ziet er gezond uit, reageert goed en ontwikkelt zich in de maat. Maar dat zakken he, van 98e percentiel naar onder het 25e, dat zijn vijf lijnen in de curve, en bij twee worden er al vraagtekens geplaatst. Toch zei de dokter dat hij zich geen zorgen maakte, dat het kleine zakken waarschijnlijk gewoon een beetje variatie was, maar wellicht is bijvoeden een idee? Want, mogelijk is het een probleem met mijn melk.
Nou was dit een schat van een huisarts, die heel gevoelig te werk ging (dr Christian Benedict Harris - om de een of andere reden ben ik totaal geintrigeerd door dat Benedict op het diploma dat aan de muur hing... waarom, ik heb geen idee, maar goed). En ook al heb ik dit nieuws natuurlijk al eens gehad, een paar weken geleden, dus ik had me erop voor kunnen bereiden, maar toch kwam het hard aan en het voelt als een persoonlijk falen... Met Aoife ging het voeden zo goed en vanzelf. Ik geloof er heilig in dat dat borstvoeden in een pact met moeder en kind altijd wel goed komt, en zolang je er niets aan toevoegt zichzelf reguleert als in vraag en aanbod, het is immers een gesloten systeem. Dus waarom  dan nu niet?
Omdat kolven voor mij altijd al een nachtmerrie is geweest (hallo! een uur en dan nog geen flesje vol?!) en ik bijvoeden met formula liever zolang mogelijk uitstel ging ik dus maar eens naar onze oude vriendin Sandra Lively die naast de parentcraft classes en het zwangerschapszwemmen ook de locale lactatieconsulente blijkt te zijn. En me dus sinds ik bekend ben met de figuren uit Peppa Pig, what with a toddler and everything, e n o r m aan miss Rabbit doet denken, ziehier de wikipedia voor miss rabbit:

maar dit dus weer totaal terzijde, want Sandra Lively (geweldige naam - ik zweer het je soms is in Lancaster wonen gewoon alsof je in een Dickensian soap leeft) toverde haar demonstratieborst uit haar tas tevoorschijn, en haar politiek correcte zwarte babypop en demonstreerde zo eens het een en ander, en vroeg nog eens een dingetje of twee, en luisterde goed, en suggereerde toen borstcompressie aan het einde van een voeding (om bij de achtermelk te komen), een breast feeding necklace om Fergus bij de les te houden, en nadat ze me een voorraad steriele naalden had meegegeven om twee zogenaamde blocked ducts mee door te prikken ("gently, don't poke it" - alsof dat ook maar in me op zou komen!)

mochten Fergus en ik weer naar huis om alles in de praktijk uit te proberen.

en nu maar hopen dat het werkt.

mijn kleine manneke

zo groot als mijn manneke was bij geboorte - in het 98e percentiel- zo klein is hij nu. De health visitor heeft hem vandaag gewogen en zei dat hij zelfs nog niet het 25e percentiel haalt nu. Dit was een grote schok voor mij. Hij groeit wel, maar langzaam. We werden meteen doorverwezen naar de huisarts, om na te gaan of hij verder gezond was. Dat is-ie wel, en ook in proportie, maar toch is hij nu klein.
De oorzaken kunnen zijn dat hij alles verbrandt door heel actief te zijn. Of dat hij de melk niet volledig opneemt, maar dat lijkt niet het geval, omdat hij verder gezond is. Het zou kunnen dat ik niet genoeg melk produceer, maar ook dat is onwaarschijnlijk omdat hij na een voeding wel tevreden is, en dus denkt de dokter dat het waarschijnlijk zo is dat mijn melk niet rijk genoeg is om hem meer te laten groeien dan op het 25e percentiel. Dat zou ook verklaren waarom hij nog zo vaak wil eten: elke twee uur wel zo'n beetje overdag en elke drie uur 's nachts.
De dokter bracht het heel lief, en deed zijn uiterste best om me te sparen, en ik hield me flink, maar toch voel ik me er behoorlijk ontoereikend onder.
Wat kan ik eraan veranderen? Rust en goed eten, weinig stress... haha. Aoife is momenteel thuis van de nursery vanwege de paasvakantie (en dus uit haar vaste ritme wat haar meestal niet ten goede komt), en uitgerekend nu heb ik weer een flinke stapel nakijkwerk gekregen, werkstukken die ieder wel zo'n 30-45 minuten kosten. Een blok tijd vinden om in na te kijken als Aoife op de creche is is al een uitdaging, laat staan als zij thuis is en ik als zij slaapt Fergus aan het voeden ben.
Op aanraden van Andrea heb ik die werkstukken dus maar teruggestuurd en mezelf op zwangerschapsverlof gedaan... Over een week wordt hij weer gewogen, we zullen zien.

een winterbaby

een baby in de winter krijgen is extra veel dekentjes maken en inslaan, en knuffelige berenpakken (ik heb altijd al een robijntje willen hebben...)

maar ook het weer tegen hebben. Nou hadden wij hier geen sneeuw en bijna geen ijs, maar het is winter dus de weerstand is laag, Aoife komt met extra veel virussen thuis van de creche en herstellen is lastig. En met zo'n bevalling koud achter de rug loop vooral ik nogal te sukkelen, waarschijnlijk omdat mijn energie nu naar Fergus gaat: eerst hechtingen die niet goed wilden helen, uitslag, toen een hernia, ook met uitslag op de zenuwbaan, en nu weer gordelroos (net als een paar jaar geleden -joepie- in mijn gezicht) en natuurlijk een losse vulling... kortom, zo ben ik dus inclusief alle routine checkups en eerste inentingen (Fergus had de zijne afgelopen woensdag) zo'n beetje wekelijks bij de huisarts te vinden. Die zei trouwens dat het niet zo gek was, twee babies in drie jaar, met daar tussenin meer dan de helft van de tijd borstvoeden, daarvoor verminderde immuniteit door het veelvuldig vliegen en nu een drukke peuter en een baby... Geen wonder dat mijn weerstand er compleet aan is, een klein wondje bij mijn nagel duurt nu al meer dan een week om te helen, ondanks trouw savlon-gesmeer!
Het advies: goed eten, blijven bewegen (alsof ik de keus heb!) en goed slapen. haha. Ik hoop maar dat het snel lente wordt...

de aanloop en de curves

Hier word je als je baby overtijd is na twaalf dagen ingeleid. Maar op de twaalfde dag was er geen plaats in de herberg, en daarom werd ik afgelopen maandag (dag 10) al verwacht in het ziekenhuis. Granny was er al om voor Aoife te zorgen en de avond ervoor was het tijd voor het last supper, een feestelijke laatste craving:

hollandse garnalencocktail.

In de morgen van maandag namen Padraic en ik afscheid van Aoife en gingen we te voet naar het ziekenhuis.

een laatste buikfoto (voor de literair analysten, curvereferentie 1):

en dan de hormoontabletten en een dag lang rondhangen in het ziekenhuis.
we spraken het kerstmenu door.

In tegenstelling tot toen ik werd ingeleid bij Aoife waren de effecten van de hormonen ditmaal allesbehalve direct, dus tegen de avond kreeg ik een tweede tablet, en om 21:00 moest Padraic naar huis. De nachtverloskundige was om het zacht uit te drukken nogal van het briske soort, dus toen om half vier 's nachts de weeën begonnen, en ik na anderhalf uur in mijn eentje in mijn kamertje had geprobeerd de boel op te vangen ben ik toch maar naar de balie gelopen om de haar te waarschuwen.
Ik mocht meteen naar de delivery suite en ook Padraic mocht komen.

Toen Fergus eenmaal geboren was wisten we niet wat we zagen. Hij was enorm en hoe had hij in hemelsnaam in mijn buik gezeten? De midwife had nooit tegen me gezegd dat ze een grote baby verwachtte en ook de voorspellingen gegeven de echo en mijn maten in mijn green notes lieten niets bijzonders zien:

de kruisjes zijn mijn buikomvang (groot in het begin, gemiddeld later - net als bij Aoife), de drie stijgende lijnen zijn het gemiddelde (in het midden), het 10e percentiel (daaronder valt de kleinste 10%, in mijn geval 3500g en lager (Aoife was 3250, het 9e percentiel) en het 90e percentiel, daarboven valt de grootste 10% (4500g en meer) (kun je merken dat ik statistiekles heb gegeven?), en dan het omcirkelde kruisje is Fergus' geboortegewicht...

well done, me!

Hoera een jongen!

Geboren op 11 december 2012 om 8.52 in de ochtend te Lancaster

Fergus Maas Monaghan

Na twee pogingen tot inleiden kwamen de weeën snel en hard en was hij er uiteindelijk in 3 uur 57 minuten, een sterrenkijker, net als Aoife. Tot verbazing van iedereen woog hij een onwaarschijnlijke 4800 gram, 10lbs 9.5ounces in het locale oude systeem, en hoe hij ooit in mijn buik heeft gepast is een raadsel.

maar het verklaart wel waarom ik aldoor zo moe was!

het maakbare kind?

Poeh, dat was me het weekend wel. Padraic en ik waren Aoife's gedraaikont bij het eten een beetje zat: het leek haar een sport te zijn geworden om 1. niet aan tafel te willen, 2. uit principe niet te willen eten wat de pot schafte maar zelf iets te kiezen, 3. van tafel weg te lopen, 4. dingen die ze op verzoek kreeg alsnog te weigeren en uit te spugen en 5. bij ons op schoot te willen enzovoort, dit alles bij ontbijt, lunch en avondeten... Kortom, tijd voor duidelijke regels aan tafel: we zitten allemaal tegelijk op onze eigen stoel. Als iets niet bevalt kan dat netjes gezegd/gevraagd worden en we proberen op zin minst één hapje van alles voordat we naar het toetje gaan. Als dit niet zou helpen dan geeft het in ieder geval ons een set regels om tot in den treuren te herhalen, in plaats van zelf gefrustreerd te reageren, dachten wij.

Gelukkig lijkt deze duidelijkheid aan te slaan bij ons gewoontediertje... niet dat dat betekent dat we nu van de driftbuien af zijn. Aoife is nog steeds echt twee en heeft weer een duidelijk periode van rebellie, zoals altijd aangewakkerd door een of andere lichamelijk kwaaltje, in dit geval een verkoudheid, met hard hoesten. Arm kleintje, maar moet ze dan echt zo'n chagrijn worden, van niet eten wordt ze ook niet vrolijker... De aard van het beestje zullen we maar zeggen.

Andere strijdpunten proberen we op weer andere inventieve manieren aan te pakken: hoe krijgen we Aoife aangekleed in de ochtend bijvoorbeeld? Gelukkig bracht Poppy, uit een van haar momenteel favoriete boeken (van Usborne Farmyard Tales) soelaas: 

Zie je die jurk? Rood-Blauw-wit geruit? Laten we er nou net zo een in de kast hebben hangen. Dat scheelt weer, en zo kon Aoife zonder al te veel gedoe vanmorgen haar ding gaan doen, want met haar rebellie komt ook een stevige portie onafhankelijk spelen (no mama, go away! (gelukkig kan ik met een gerust hart zeggen dat ze dat niet van ons heeft, want hier in huis is de voertaal Nederlands):

De poppen uitgebreid naar bed brengen, en boekjes lezen.

Maar dan na een ochtend lief spelen, en zonder al te veel problemen aan tafel een tussendoortje en later ook de lunch eten was het dan met slaaptijd toch raak (om obver het verschonen nog maar te zwijgen). Nee, niet in de slaapzak, niet onder een deken, en uiteraard uit bed klimmen, hoe moe ook... Ik denk dat het dutje nog niet echt voorbij is, dus ik houd moed, misschien als ze straks die hoest kwijt is... Als je haar dna opnieuw in bed probeert te leggen, dan moet dat echt met de nodige fysieke kracht (die ik nu echt niet heb), terwijl zij als een klein repelsteeltje hyper in de rondte danst! Ik heb het maar zo gelaten vandaag en heel hard gehoopt dat ze later een beetje bij zou trekken, want...

Vandaag gingen we voor het eerst samen naar de tandarts.

We hadden Aoife uitgebreid ingelicht. Ik was de laatste paar keren erg ontspannen zelf teruggekomen van de tandarts en er erg enthousiast over geweest (die 13 noodbehandelingen vorig jaar hebben bij compleet gedesensitiseerd voor de tandarts, hoera!), en toen ik een paar dagen geleden aankondigde dat we zouden gaan riep ze heel hard jeee! en demonstreerde ze hoe goed ze haar mond wel niet zou open doen. 

En nu verwacht u natuurlijk een maar... maar:

Het was ook geen probleem om te gaan, wel een beetje om haar van de speeltjes in de wachtkamer weg te krijgen de behandelkamer in, maar eenmaal daar deed ze heel lief haar mond open, kreeg ze een grote dorasticker voor op haar jurk en zag ze geintrigeerd toe hoe mijn tanden werden schoongemaakt en gepolijst, terwijl ze op mijn benen zat. En toen mocht ze zelf in de stoel:

Fantastisch! Zo'n houding kunnen we wel gebruiken, als ze tenminste mijn soort gebit geerfd heeft! Ik was erg trots op haar (ook al wilde ze na afloop wederom de wachtkamer niet uit, omdat ze de speeltjes zo leuk vond en moest de assistente erbij komen om haar plechtig te beloven dat alles er over zes maanden ook nog zou zijn en misschien nog wel meer ook!). Tja, je kunt ook niet alles hebben he.

cheeky monkey my darling

nursery taal. Binnen twee weken dat Aoife in haar nieuwe groep zat kwam ze thuis met woorden als noisy en messy, en daarna volgde cheeky monkey maar dat is al maanden geleden. In de zomer riep ze opeens: my turn now! en nu heeft ze darling opgepikt. Al het andere Engels valt ons niet op, (want ze zegt veel meer, en vooral haar Engels maakt momenteel een grote sprong), maar dat zijn uitdrukkingen die we hier ook gebruiken, maar darling, nee.

Onze cheeky monkey darling heeft vandaag (eindelijk) de erfenis van de oude buren hier op het plein in gebruik genomen. Toen zij verhuisden kregen wij hun Peppa Pig play mat. Nu een goede afleidingsmanoevre om Aoife op vermoeide vrijdagen bezig te houden. Ik heb er net een week onderwijs opzitten en gisteren als klap op de vuurpijl een (u dacht al hoe heeft het zo lang kunnen duren...:) noodbezoek aan de tandarts, jawel, dus een beetje gegarandeerd zelfstandig spelen leek mij wel zo prettig deze morgen. Where's the green cricle? Where's the number seven? Where is grandpa pig? roept de playmat en als je die dan aanwijst zegt de mat met Peppa's stem: that's right: you're very clever!. Aoife heeft een peutercrush op Danny Dog, dus die is favoriet.

Naar bed gaan is een stuk makkelijker nu trouwens, Aoife klimt er zelf in (we wachten nog even met het grote bed totdat het nieuwe van de badkamer eraf is - een verandering tegelijk (zei de lamme tegen de blinde - projectie? misschien, maar het werkt wel!)) en we hoeven haar een stuk minder over te halen om dat te doen. Granny zei dat nu Aoife langzaamaan richting drie jaar gaat al dit soort dingen gemakkelijker gaan worden. Ik hoop het maar... ondanks de play mat hebben we vanmorgen al drie driftbuien achter de rug.

moody moedig meisje

een beetje moody, die kleine Aoife, en naar bed gisteren met paracetamol, omdat ze zo aan haar oor zat te trekken. Vannacht is de ontsteking doorgebroken: allemaal prut uit haar oortje, die arme moedige Aoife. De hele dag heeft haar oortje gestroomd, maar geen koorts en gewoon een blij kind. Met granny en grandad op visite en een wandeling naar de koeien, langs de appels en dan naar de speeltuin kon dat ook niet missen natuurlijk. Alleen bedtijd he... dat blijft een probleem...

suiker

dit is mijn oma, in verwachting van haar achtste baby, mijn tante Giny. Op schoot zit mijn tante Miep, en aangezien mijn tante Giny in juli is geboren en het hier mooi weer is zal het ergens tegen het einde van de zwangerschap geweest zijn.
Mijn oma kreeg al met al dertien kinderen. Dertien flinke babies.
Dat alleen al was genoeg reden om me door te sturen naar de test voor zwangerschapssuiker, de vorige keer en deze keer ook.

Maar er is meer: deze meneer, mijn opa had type 2 diabetes, en mijn moeder zwangerschapssuiker èn type 2 diabetes (voor de beleefdheid noem ik het maar niet ouderdomssuiker). Maar aan de andere kant: mijn zus had dan weer zomaar een grote baby - dus ze zitten ook gewoon in de familie (en ook in de schoonfamilie, want ook Padraic zelf en baby jack van Josie waren groot).

Affijn, afgelopen maandag was het weer zo ver, ik mocht voor een uur of drie naar de day assessment unit van de afdeling verloskunde, waar ze je bloed afnemen, en je dan een mierzoet drankje geven op nuchtere maag, wat dat twee uur later zijn werk moet hebben gedaan in je bloed, want dat nemen ze dan weer af. Kortom een klassieke voor- en nameting om te kijken of je lichaam goed kan reageren op suikers, of dat er iets mis is met de verwerking ervan, waardoor de baby groot kan uitvallen wat dan weer allerlei risicos met zich meebrengt voor moeder en kind.

dus...

En dan na de nameting krijg je de heerlijkste toast in town:

(serieus, ik kreeg die ook vlak na de bevalling van Aoife, en ik heb nog nooit zoiets heerlijks gegeten! Ik zou hier zo geld voor neertellen om deze toast te mogen eten. Een reden om straks weer in het ziekenhuis te bevallen?)

Er was net als vorige keer niets mis met mijn bloedsuiker. En net als de vorige keer zat ik daar toch over in, want net als de vorige keer heb ik me toch een ongelooflijke trek in zoetigheid. Jelly beans, dat is mijn huidige verslaving, en dan speciaal Jelly Belly jelly beans, die andere zijn aan mij niet besteed.
Maar ja omdat je toch niet elke dag zomaar een tweehondergramszak jelly beans achterover kunt slaan, zoals ze die hier bij de TK Maxx bij de kassa hebben liggen - hoe zwanger ook - is het nu dan tijd voor het natuurlijk alternatief.

Dat moet me toch op alle fronten ten goede komen, denk je ook niet?