ee oo ei ef ie

Michael was er met de jongens, een week of twee geleden. Een bliksembezoek van zondagavond tot maandagochtend, op weg naar Londen.

Het was geweldig om een vol huis te hebben en Aoife vond de grote jongens (4 en 6) maar wat interessant. Op maandagmorgen kleedde ze zich zelfs helemaal spontaan helemaal alleen aan.

Maar de grootste verrassing kwam aan tafel, toen Michael vroeg of Aoife ook een tweede naam had?
'ee oo ei ef ie' zei ze
ok, het was wel geen antwoord op zijn vraag maar we stonden versteld dat ze haar naam had gespeld, we wisten helemaal niet dat ze dat kon! Het moet een truuk van de nursery preschool zijn geweest, want als we thuis al eens iets aan letters doen doen we dat keurig volgens instructies gekregen op de phonics avond (van de preschool nota bene) in fonemen 'ah' 'oh' 'ih' 'fuh' 'uh', en dit waren 'hoofdletters'.

in andere letternieuws wilde ze laatst ook letters overtrekken (ik zag haar letters natekenen in een boek dus heb maar wat gestippelde woorden voor haar gemaakt), ze vraagt ook geregeld hoe spel je dat? en dan moeten we woorden spellen. Deze dame is langzaamaan echt klaar om naar school te gaan. Dat mag ook wel want (o help) met vier jaar gebeurt het hier al. Padraic en ik zijn scholen aan het bezoeken en aan het nadenken wat een goede keus zal zijn. Ik ben naar een voorlichtingsavond op preschool geweest om erachter te komen hoe het systeem werkt. Het systeem, dames en heren, werkt zeer mysterieus. Je moet een lijst maken  van je drie keuzes en dan gaat de gemeente besluiten welke school het beste is voor jou en je kind. Okee... Echt blij word ik er niet van, alle scholen in Lancaster zijn 'good' of 'outstanding' dus daar ligt het niet aan, maar hoe groot wil je dat de school is? Een of twee klassen per jaar? Hoe ver weg? Religieus of niet? Vriendjes in de buurt? Veel groene speelvelden? We wonen zowat in een goede community school, maar dat is er wel eentje met dubbele klassen. Pluspunt: goed, dichtbij, vriendjes dichtbij en je kunt spelenderwijs al geregeld aanwijzen: kijk hier is de school. Nadeel: een beetje een inner city gevoel, geen velden maar een groot betegeld speelplein en tralies voor de kelderramen. Een gebouw gedeeld met een middelbare school (sort of), maar dan wel weer goede resulaten om in de grammar schools binnen te komen (ja, daar moet je nu al bij stil staan, blijkbaar - mag ik even for the record: be-lach-e-lijk!!!), de kleine groenere school dichtbij heeft van dit laatste dan weer totaal geen kaas gegeten en heeft (naar men zegt) ook een wat minder publiek (...), de katholieke school van onze keuze is klein en groen en goed, maar niet dicthbij en zo denkt men nog wat na. Maar goed Aoife wil graag en dat is het belangrijkste (al valt haar instroom wel samen met Padraic's ingeplande sabbatical volgend jaar, dus wie weet stellen we de hele procedure nog een paar maanden uit om weer een ander buitenlands avontuur aan te gaan) - u hoort het al: wordt vervolgd.

vibrant Lancaster

toen we terugkwamen van de vakantie was het meteen appeldag in de community Orchard. De fairfield stichting heeft geld gekregen van de national lottery en genoeg geld ingezameld om extra velden te kopen, en dat moest gevierd worden. Dus waren er een grote tent en gratis eten, activiteiten en muziek.

 Fergus houdt heel erg van muziek dus die was bij de band niet weg te slaan

 En na enig koppelen bleek dat Aoife en Leo allebei liever samen wilden dansen dus dat was toen snel bekeken. (tussen haakjes, dat hoofd van Aoife, creepy! het is haar hoofd niet namelijk, maar goed. zo is de foto nou eenmaal)

We hadden met de overburen een pact gesloten dat we de kids tegelijkertijd bij de muziek weg zouden sleuren, in verband met bedtijd, en het werkte! Meestal is het een groot drama namelijk maar nu Leo en Aoife allebei weggingen (en de kleintjes, Alex en Fergus ook natuurlijk) was er gerechtigheid in de ogen van de peuters, en konden we zonder gemor op tijd via de velden van F`auna fairfield de terugtocht naar bed aanvaarden.

Geweldig dat dit soort dingen wordt georganiseerd hier, het heeft er alle schijn van dat we in een klein dorp wonen (maar misschien voelt het altijd wel zo als je eenmaal een gezin hebt, om dat de gemeenschap waarin je je beweegt vast altijd een stuk kleiner wordt), maar Lancaster heeft voor mij langzamerhand wel steeds meer dat knusse. Zul je het geloven maar Lancaster is onlangs utigeroepen als een van de tien meest vibrant inner cities van het land! Een van de criteria was een goed gemeenschapsgevoel, blijkbaar is dat er echt. En ik heb zelf het idee dat er inderdaad meer en meer gebeurt in Lancaster. Nadat we het na de dood van de bakker een poos lang zonder ambachtelijke bakker hebben moeten doen is er nu weer een geopend om de hoek. Eerst was het nog even uitproberen voor de nieuwe eigenaresse die eigenlijk maar bar weinig ervaring had met bakken op grote schaal, en kwam ik weleens de zaak binnen terwijl zij met een vinger langs het recept lezende een deeg aan het bereiden was, maar het brood wordt steeds constanter van kwaliteit zonder daarbij aan huisgemaaktheid in te leveren: bingo! We zijn er erg blij mee, en ik moet bekennen dat ik de hele week uitkijk naar de zaterdag, wanneer ze kaneelbollen verkopen om je vingers bij af te likken! (Schattig he, dat niet alles de hele week door verkrijgbaar is, maar dat je collectief op zaterdag je traktaties mag komen kopen?)

Zal ik nog even doorgaan met loftuitingen aan Lancaster, of althans met demonstreren hoe vreselijk levendig het hier is? Vorige week is hier de Silverdale Viking hoard tentoongesteld. Nog tot het einde van het jaar kun je in het city museum (op het marktplein: het is denk ik het oude stadhuis, zo ziet het er uit in iedere geval: piepklein en erg prototypisch) de armbanden en hakzilveren schat zien die twee jaar geleden in Silverdale (net aan de overkant van Morecambe bay) met een metaaldetector is gevonden is gevonden in een veld. We gingen er meteen op de eerste zaterdag naartoe met Aoife en Fergus: Aoife zag de schat maar wilde ook weten wanneer en waar ze nou zelf 'could dig up her treasure?' Er waren heuse vikings die munten sloegen en verhalen vertelden en Aoife de schrik om het lijf joegen met hun grote mes, maar het was leuk om naartoe te gaan en te zien.

Klein maar fijn dus. Lancaster.