twee jaar!

het is onze trouwdag! twee jaar geleden stonden Padraic en ik in de kathedraal op een fantastisch zonnige dag, met zoveel familie en vrienden om ons heen. Hilde en Gwenda zongen en Aoife wandelde door het middenpad... en 's avonds vierden we feest in de dorpszaal in Abbeystead... Twee jurken had ik, en bloemetjes bruidsdames, en wat was ik blij dat er zoveel mensen gekomen waren. helemaal naar Engeland! En om mijn man te trouwen ook natuurlijk! Ik vond het heel bijzonder dat je in Engeland zomaar in een keer in de kerk kunt trouwen, zonder eerst naar het gemeentehuis te moeten.

en toen waren we gisteren toch opeens weer in Abbeystead. Voor Ellen's verjaardagsfeestje. Wat een timing! Vandaar deze statieportretten:

twee jaar later en nog steeds blij!

a paris

schitterend huwelijksreisweer en zo menselijk van schaal! wat een verschil maakt het toch als je loopt in plaats van de metro neemt.

en natuurlijk een slotje aan de brug geketend...

uit hte hotel, ons balkon.

samen op een bankje oud worden

Vandaag is eindelijk de lading huwelijkscadeaus gearriveerd die we via de huwelijkslijst hebben gekregen! Ik heb expres de dozen nog niet open gemaakt, want dat wil ik samen met mijn man doen vanavond, maar een ding was moeilijk te missen, namelijk de tuinbank die we van de Duitsers hebben gekregen. Hij staat al in de voortuin bij het raam, waar precies de meeste zon valt (als er zon is dan) (zelden). Ketting erom voor het knusse Nederlandgevoel, ahum. Dus nu kunnen we samen op een bankje oud worden. Als Aoife ons erop laat tenminste.

we're famous!

Louise van sohomode die de bruidsmeisjesjurken heeft gemaakt heeft ons op haar blog gezet!

horen jullie dat, meiden? jullie zijn beautiful!

en een favoriete foto

nog wat meer fotos

mijn meisjes en ik

iets over de jurken:
het was wel moeilijk om dit voor me te houden, maar hier zijn ze dan: de bruidsmeisjes in hun op maat gemaakte jurken. Ik was zo blij dat Louise nog een gaatje voor ons wist te vinden om deze jurken te maken, en zo opgelucht toen ze ook nog op tijd hier waren!
Mijn (kerk)jurk komt van ebay (jaja, er was een andere jurk voot het avondfeest). Ik zag hem en wist: ja, dat is 'm, maar de verkoper wilde alleen maar verkopen aan US residents en weigerde zelfs maar op mijn berichten te reageren. Toen maar aan Kalinka gevraagd of ze alsjeblieft haar ouders (die in Washington wonen en waar Padraic en ik weleens op bezoek waren geweest toen we voor Cogsci in de stad waren) wilde vragen hem voor mij te kopen. "Het is wel een risico, je kunt hem niet passen, maar vooruit" was het antwoord. Nou dat passen was totaal niet nodig, afgezien van een nieuwe zoom in de voering paste de jurk per-fect. Alsof-ie op mijn lichaam gemaakt was.

En Aoife? Voor haar heb ik zelf een jurkje gemaakt (uiteraard).

just married!

het was geweldig!
more to follow!

wat een timing!

Na Aoife ben ik nu ook ziek. Heel de nacht overgegeven... Ik voel me behoorlijk uitgewrongen. Gelukkig is het spugen nu gestopt, en nu maar hopen dat ik een beetje aansterk en Padraic het niet ook krijgt! En intussen is Aoife lekker in haar volgende groeisprongetje aangeland

Vandaag gaan we de hall versieren en de laatste dingen doen (drukknoopjes op Aoife's jurk, mini vlaggetjes maken voor taart, boekjes vouwen en nieten voor de kerk)...

on a more positive note: het weerbericht voor morgen is hartstikke goed, twinitig graden en zon!! hoera!

update: maak daar maar 25 graden van!

 

een na laatste hand?

gisteren had ik even geen tijd voor aftellen, want aoife had de hele nacht overgegeven en alles wat erin ging kwam er even snel weer uit, arme meid... padraic was naar keele om external examiner te zijn. kortom, ik had eenvoudigweg mijn handen te vol om mijn blog bij te werken. maar aoife heeft vannacht heel goed geslapen (en ik dus ook) en is nu een stuk beter, en ook padraic is weer in de buurt dus alles is weer onder controle.

het boekje is klaar om geprint te worden
jurk is gewassen en gestreken
aoife's ceintuur is gemaakt
kaarsen lichtjes slingers en favours staan klaar om naar de hall te gaan.
we hebben de sleutels
als de boekjes eenmaal geprint zijn is de volgende zorg: een ladder naar abbeystead zien te brengen en een draaiboek maken voor alle mensen die betrokken zijn.
en dan nog de taartversiering maken... oef...
we hebben een babysit vanavond om even adem te kunnen halen

aftellen!

restaurant en catering zijn geregeld.
mijn jurk en padraic's pak hangen klaar (moet nog wel even jurk wassen, maar dat moet wachten tot padraic weg is)
we zijn druk bezig de laatste hand te leggen aan de order of service (wat een klus!!! totaal onderschat!) en de tafelschikking.
we hebben een ladder geregeld voor de versieringen
aoife's jurk is af maar mist nog een klein detail...
twee van de drie bruidsmeisjes zijn in de buurt...
vergeet ik nog iets?

bear with me

hoera!
nieuw beertje is gearriveerd in doos en vilten zak, met certificaat en vriendelijke groeten van Ian van de winkel. Het snoetje van nieuw beertje is nog liever dan van oud beertje (die nog steeds de hort op is). Aoife sjouwt nieuw beertje alweer overal mee naartoe, dus dat is goed.

in other news (het is nieuws maar het voelt als een never ending story): ik moet weer eens naar de tandarts vandaag, er lijkt iets los te zitten rondom mijn onlangs wortelbehandelde kies. Gelukkig kan Marina (een PhD student van Karen die onderzoek doet naar kindjes en taalverwerving) vanmiddag even oppassen. Zij zal ook op de trouwdag standby staan om Aoife op te vangen als dat nodig is, we beschouwen mijn noodbehandeling dan maar weer als een extra oefen/wensessie met de oppas...
zucht...

As in het eten

O nee! Net als rond Aoife's geboorte is er nu weer een IJslandse vulkaan aan het kuchen. Destijds waren er door de aswolk bijna geen vliegtuigen, en nu is er alweer verstoord vliegverkeer! Als dat maar goed gaat voor de bruiloft! Ik heb hier al soms het idee dat ik vooral Padraic's leven leid, in zijn land met zijn taal... En ik zou het echt verschrikkelijk vinden als nu met de bruiloft zou blijken dat mijn gasten niet kunnen komen. Mijn enige kans om mijn Nederlandse leven en het Engelse volledig te integreren en alles en bijna iedereen hier bij me te hebben op deze bijzondere dag. Ik hoop maar dat het overwaait.

Nog geen nieuws van beertje... politie: niets, kerk: niets, rondspeuren: niets, het huis overhoop halen: niets.
Ik heb net een nieuw beertje besteld, morgen komt hij hopelijk aan...

hen do part 2

Andrea en Karen hadden gisteren een Engels sensationeel (dzw voor alle 'senses': taste, smell, touch, humour & duty) vrijgezellendagje voor me georganiseerd. Helaas werkte het weer niet echt mee (het is hier al de hele maand regen regen en nog eens regen, met af en toe een middagje licht - ik word er gek van want normaal is de lente de enige tijd van het jaar dat het wél goed weer is en daar had ik wel een beetje op gerekend - maar dit terzijde), dus werd het een picnic binnen bij ons op het kleed, gevolgd door een autorit naar Langdale, waar we naar de spa gingen. De eerste keer voor mij! We hadden alledrie twee behandelingen, Karen en ik een massage en een facial (de heoveelheid spul die ze laag na laag op je gezicht smeren is echt verbazend!) en Andrea een facial en een makeup les. Verder was het sauna en zwemmen en uitrusten in het bubbelbad en lekker lunchen. Erg ontspannend allemaal. gelukkig klaarde het tegen het einde van de dag wat op en hebben we nog eventjes kunnen lopen de heuvel op, geholpen door chocolaatjes, jumjum. Geen roze limos dus voor mij, maar wel een echte vrijgezellenoutfit, en veel verwennerij!

What to wear

Gisteren was een dag voor de laatste hand aan de trouwoutfits van Padraic en mij. Ik mag dan wel twee jurken hebben, allebei vintage, maar juist dat laatste maakte me een beetje bang dat het daardoor allemaal erg bij elkaar geraapt en shabby eruit zal zien. Ik had dus vorige week een afspraak met de bruidsnaaister in het Storey instituut hier om de hoek en zij heeft naar mijn jurken gekeken en me geholpen met de laatste finishing touches; wat met mijn hoofd te doen; een voeringzoom wat korter te maken en de schouders wat in te nemen. Gisteren was alles af en kon ik het gaan passen en ophalen. Het was alleen al leuk om nu eens in goed licht bij een enorme spiegel te zien hoe mijn jurken staan. Ik was natuurlijk nooit naar een bruidszaak geweest om eens uitgebreid jurken te gaan proberen, maar dit was minstens even leuk. Haar klanten willen voornamelijk de strapless jurk, en ze zei dat ze door deze twee jurken heel geinspireerd was geraakt en dat ze hoopte dat nu na de Royal Wedding de trend een beetje zal omslaan van strapless glad satijn naar kant en  mouwen...
De ouders van Padraic kwamen oppassen en wij gingen 's middags naar Manchester om voor hem te kijken (en kopen). Manchester is maar een uur hier vandaan met de trein maar met een kleine baby doe je dat toch niet zo een-twee-drie in je eentje. Het was erg leuk om weer eens in een grote stad te zijn waar iets te beleven valt, terugkomen in Lancaster is daarna altijd even flink slikken (en klagen, ik geef het toe). De zon brak door en woensdagmiddag bleek een goede timing voor de rust in de stad, alle winkels hadden alle tijd voor ons en we hoefden ons niet door de massas te wringen. Padraic is ook geslaagd en tussen de bedrijven door heb ik zelfs kans gezien om snel ondergoed aan te schaffen voor bij mijn jurken. Nu moet Padraic alleen nog schoenen en een das en dat is het dan.
Maar op het resultaat moeten jullie nog even een goede twee weekjes wachten...

treasure

ik heb een schatkist gekregen!

Andrea kwam gisteren helpen met de overige vlaggenlijnen. Ze bracht een schat voor me mee, naai- en breispulletjes uit de erfenis van haar oma waar ze zelf niets mee kon. Ik vind het prachtig: een grote doos vol knopen, in alle soorten en maten, allemaal (indrukwekkend!) gebundeld per soort. Oude gespen, kant, lintjes en twee kokers voor breinaalden met inhoud. Ik ben er heel erg blij mee!
Alle behang is inmiddels tot vlaggenlijn omgetoverd. In totaal was er genoeg voor 75 meter, dat nu te drogen hangt op zolder.
In ander bruiloftsnieuws: de jurken van de bruidsmeisjes zijn bijna allemaal binnen. Ik heb die van Iris al gezien en hij is prachtig en past precies. Nu maar hopen dat de andere ook zo mooi uitpakken!

een flop en een heleboel flowers

Het concert van mijn koortje was vandaag. Mijn mede eerste sopraan moest onverhoops naar een begrafenis, en dat heb ik geweten. Er waren twee stukken (de twee moeilijkste natuurlijk) waarin ik toute seule de partij moest zingen) en voor een ervan (de veertig ofzo pagina lange, achtstemmige van Gibbon) al na maar drie repetities (en onze repetities zijn in toaal maar 45 minuten lang dus kun je nagaan...)! En hoe hard ik gisteren ook geprobeerd heb te studeren, het ging vandaag niet echt goed. Ik raakte de draad kwijt. Snif. Niks voor mij... Ik ben meestal niet snel nerveus, zeker niet met zingen, maar goed. Er waren heel veel mensen gekomen voor mij, Edna en Gwenda, en Nestor en Vanessa en Andrea en Ellen en Martine en Aoife, Padraic en zijn ouders! Iedereen was heel lief na afloop en zei dat het prima ging en prachtig was, maar ik vraag me af of ze niet vooral heel Engels waren, beleefd enzo.

Iets fleuriger (letterlijk, er komen nogal wat bloemen bij kijken) nieuws is te aanschouwen links van dit bericht in mijn etsy favorieten: jawel, er gaan drie bloemetjesjurken op maat gemaakt worden voor mijn bruidsmeisjes, Lokke en Iris en sinds vandaag is daar ook bij gekomen aan deze kant van het kanaal: Andrea. Ik ben heel erg blij dat zij alledrie hebben ingestemd om mijn bruidsmeisjes te zijn, en ook dat ze alledrie de jurk wel zien zitten! Nu nog maar afwachten of ze ook echt zo mooi worden als ik  hoop!

wedmin

We gaan in juni trouwen, de dag na hemelvaart. dat is voor ons nog ver weg maar alle mensen die we erover spreken en  die 'erover gaan' (je weet wel van die mensen die jurken 'doen', bloemen, eten...) vragen allemaal verbaasd: je zoekt (vul item naar kwestie in) voor juni dít jaar??
We beginnen dus zo onderhand maar eens een en ander te regelen. Alle (twijfelachtige) voorkennis ik die heb van trouwen in Engeland komt van het TV-programma Don't tell the bride: de BBC geeft een koppel 12.000 pond om een bruiloft te regelen en filmt dat dan. De catch is: 1. het moet in drie weken gebeuren en 2. mevrouw moet zich er buiten houden, alles wordt geregeld door meneer. Natuurlijk wordt zij wel gevolgd door de BBC terwijl ze zich loopt op te vreten over welk landhuis ("ik wil me een prinses voelen")/colour scheme ("als het maar niet de kleuren van zijn voetbalclub zijn") en natuurlijk welke jurk hij gaat kiezen. Voor de fun gaat zij toch ook nog even  met moeder en bruidsmeisjes op stap om te passen. "Dit is mijn droomjurk", hoor je elke aflevering wel een keer zeggen, "en als hij met iets anders aankomt dan is mijn hele dag verpest". En dan op de voorlaatste dag mag ze eindelijk de jurk gaan passen die hij heeft uitgezocht. En of zij dat nou ook vindt of niet, voor mij lijken ze eerlijk waar allemaal op elkaar. En dat komt niet door  mijn gebrek aan onderscheidend vermogen (dit keer), maar puur omdat er maar één soort trouwjurk hier te krijgen is: Strapless satijn. Serieus, als je iets anders wilt heb je een groot probleem, variaties zitten hem hier in glitters of geen glitters en wel of geen ruches om de gevoelige buikzone enigszins te verhullen. Gelukkig willen de bruiden van Don't tell the bride nou net precies dat. Strapless is een enorme hit en draagt vermoedelijk erg toe bij het prinsessegevoel waar het toch allemaal om gaat (ik hoop dat u hier de ironie kunt waarnemen).
Nou dacht ik in mijn onschuld dat dat programma een uitvergroting was van de werkelijkheid, een fractie maar van hoe het echt is en wat echt de mogelijkheden zijn. Hahaha, dat had ik gedroomd!
Alle locaties waar we hebben geinformeerd beweren zeer persoonlijk te zijn en ruimte te laten voor je eigen invulling. Lees: je colour scheme, en dat is het dan. Dan kunnen ze fijn een bijpassende strik om de obligate witte stoelhoes heen knopen. Bloemen zijn allemaal even stijf en formeel en wie geen haarextensies/ manicures en spabehandelingen in gedachten had is toch eigelijk niet helemaal fris.
Maar wie hard probeert kan daar best iets op verzinnen. We hebben gekozen voor een locatie die nul komma nul voor ons regelt, dus we zullen echt alles zelf moeten doen en hopelijk precies zoals wij het willen. Nu maar hopen dat de detailhandel daaraan mee wil werken. Tot nu toe is het steeds zo geweest dat wat we ook willen laten doen (aan het huis, aan kledingreparaties, schoenen etc), men verandert je wensen altijd naar eigen inzicht (nooit ten goede, helaas. Voorbeeld: bronzen rits in de leren reistas laten vervangen, speciaal nog gezegd: zelfde soort rits graag (want de andere 3 zichtbare ritsen zijn ook bronskleurig), jajaja, dat doen we. En wat blijkt als je de tas dan gaat ophalen: toch maar een zilveren rits erin geknald. Zelfde verhaal met de schoenzolen: die waren naturelkleurig, maar dat had de schoenmaker even niet, dus zonder te vragen heeft hij de hele zool en hak maar even zwart geverfd, want een zwarte zool had-ie wel... en zo kan ik nog wel even doorgaan). ik ben dus een beetje sceptisch aangaande het zelf organiseren van een bruiloft, maar... we doen ons best. Watch this space.

zondags goed

Williamson park is hier vlakbij, zoals ik gisteren al schreef, en wordt gedomineerd door een gigantisch bouwwerk dat de taj mahal van Lancaster wordt genoemd, maar in feite het Ashton Memorial is. Je kunt het vanuit allerlei hoeken van de stad zien, waaronder precies vanaf de voet van onze heuvel als je naar boven klimt. Het is werkelijk een prachtig park, met grote rotspartijen, flink volwassen bomen en struiken, een butterfl house en een soort kinderboerderij met konijntjes en zebravinken en een speeltuin. Dit alles met een nog beter uitzicht over de baai en het lake district in de verte dan vanuit ons huis.

Tijdens de wandeling hebben Padraic en ik geprobeerd wat meer plannen te maken voor onze bruiloft. We zijn gisteren naar een zaal wezen kijken, en de dingen krijgen steeds meer vorm! We willen er een weekend van maken, met op zaterdag de bruiloft in de kathedraal, en 's avonds een ceilidh en de volgende dag een wandeling in het lake district, voor alle bezoekers (die hopelijk ook in groten getale uit Nederland komen). Wordt vervolgd...

Aoife lag intussen in haar zondagese goed in de wagen uit te slapen van haar sessie tummy time (of zoals in ons boek staat: back: sleep, tummy: play), om haar spieren te oefenen...

Ze is de laatste dagen zoveel gegroeid, we kunnen echt het verschil zien en voelen, en ook merken in haar gedrag: ze kan overduidelijk nu ook dingen zien die iets verder weg zijn, ze wordt met de dag wijzer! en haar wangen boller:

statieportret

we kregen een paar weken geleden zomaar over de post een slabestek opgestuurd van Charles en Maggie, oude collega's/vrienden van Padraic uit York. Een erg officieel en erg ouderwets (hoewel het een modern bestek was) verlovingscadeau. Ik zag meteen mogelijkheden tot een statieportret (als bedankje meer dan serieus natuurlijk), maar we moesten even wachten totdat er een goede fotograaf in de buurt was... gelukkig was Martine met camera op mijn feestje zondag.
Affijn, genoeg gezegd...

en het origineel: