dingen die we niet willen vergeten

Op de dag dat Fergus werd geboren wilde Aoife zoals wel vaker niet ontbijten. Toen granny haar zelf liet kiezen wat ze wilde eten zei ze soep, en dat kreeg ze ook. Met toast. Daarna gingen ze samen met de bus naar de nursery, toen ze daar bijna waren had ik net Rosemary gebeld om het nieuws te vertellen. En Aoife vertelde het aan haar juf: baby broertje is er.

Granny en Dave (de loodgieter, weet u nog wel? die was hier gewoon door aan het tegelen van de week, alsof er niets aan de hand was en komt morgen ook weer terug) hebben samen de geboorte van Fergus gevierd met taart.

Toen ik wegmocht uit het ziekenhuis was ik echt even aan het twijfelen of dit wel zou passen:

een sneeuwpak was geen overbodige luxe, want het was bitterkoud en erg donker ook, die dag (de dag ervoor was het ook koud maar heel helder en zonnig), maar dit was maatje newborn, en Fergus, tja...

maar kijk! het lukte, en ook al ziet het er een beetje raar uit, dat komt vooral omdat hij nog in opgetrokken babypose ligt, en zijn beentjes niet wilde uitstrekken tot in de voeten van het pak.

Aoife en hij droegen overigens hetzelfde hema pakje bij het verlaten van het ziekenhuis. Voor haar te groot, omgeslagen en wapperend. Voor hem precies goed. En ook mijn nachthemd (voor de geinteresseerden) was hetzelfde (stomtoevallig).

de aanloop en de curves

Hier word je als je baby overtijd is na twaalf dagen ingeleid. Maar op de twaalfde dag was er geen plaats in de herberg, en daarom werd ik afgelopen maandag (dag 10) al verwacht in het ziekenhuis. Granny was er al om voor Aoife te zorgen en de avond ervoor was het tijd voor het last supper, een feestelijke laatste craving:

hollandse garnalencocktail.

In de morgen van maandag namen Padraic en ik afscheid van Aoife en gingen we te voet naar het ziekenhuis.

een laatste buikfoto (voor de literair analysten, curvereferentie 1):

en dan de hormoontabletten en een dag lang rondhangen in het ziekenhuis.
we spraken het kerstmenu door.

In tegenstelling tot toen ik werd ingeleid bij Aoife waren de effecten van de hormonen ditmaal allesbehalve direct, dus tegen de avond kreeg ik een tweede tablet, en om 21:00 moest Padraic naar huis. De nachtverloskundige was om het zacht uit te drukken nogal van het briske soort, dus toen om half vier 's nachts de weeën begonnen, en ik na anderhalf uur in mijn eentje in mijn kamertje had geprobeerd de boel op te vangen ben ik toch maar naar de balie gelopen om de haar te waarschuwen.
Ik mocht meteen naar de delivery suite en ook Padraic mocht komen.

Toen Fergus eenmaal geboren was wisten we niet wat we zagen. Hij was enorm en hoe had hij in hemelsnaam in mijn buik gezeten? De midwife had nooit tegen me gezegd dat ze een grote baby verwachtte en ook de voorspellingen gegeven de echo en mijn maten in mijn green notes lieten niets bijzonders zien:

de kruisjes zijn mijn buikomvang (groot in het begin, gemiddeld later - net als bij Aoife), de drie stijgende lijnen zijn het gemiddelde (in het midden), het 10e percentiel (daaronder valt de kleinste 10%, in mijn geval 3500g en lager (Aoife was 3250, het 9e percentiel) en het 90e percentiel, daarboven valt de grootste 10% (4500g en meer) (kun je merken dat ik statistiekles heb gegeven?), en dan het omcirkelde kruisje is Fergus' geboortegewicht...

well done, me!

Hoera een jongen!

Geboren op 11 december 2012 om 8.52 in de ochtend te Lancaster

Fergus Maas Monaghan

Na twee pogingen tot inleiden kwamen de weeën snel en hard en was hij er uiteindelijk in 3 uur 57 minuten, een sterrenkijker, net als Aoife. Tot verbazing van iedereen woog hij een onwaarschijnlijke 4800 gram, 10lbs 9.5ounces in het locale oude systeem, en hoe hij ooit in mijn buik heeft gepast is een raadsel.

maar het verklaart wel waarom ik aldoor zo moe was!

meer kerst terwijl u wacht

de midwife had gisteren wat eiwit in mijn urinemonster ontdekt, en ik zelf voelde een blaasontsteking opkomen, die vannacht inderdaad doorzette, waarbij een voordurend schoppende baby niet hielp. Midden in de nacht het ziekenhuis dus maar gebeld en ik er naartoe in mijn eentje met de taxi en ziekenhuistas. Ze hebben mij en de baby twee uur aan de monitor gehad, en antibiotica gegeven in de hoop dat de ontsteking nog over gaat voor de bevalling. Dat was dus een korte nacht voor mij, en ook voor Padraic die hier het fort bewaakte. Gelukkig sliep Aoife door.

Vandaag zou granny komen, dus tot die tijd wisselden Padraic en ik elkaar af met Aoife en uitrusten.  Toen het mijn beurt was scheen de zon hier nog en hebben Aoife en ik twee van deze kerstkransen gemaakt: handen printen met groene verf op wit papier en dan uitknippen en in een rondje lijmen. Aoife vind het geweldig, dit soort activiteiten duren ongeveer een kwartier, precies lang genoeg voor de peuterconcentratie, en ze had er dudielijk lol in om haar handen op het papier te drukken, en ik intussen maar verse a4tjes voor haar neus leggen... Ik vind het resultaat goed gelukt, en de kleur groen heeft precies die rupsje nooitgenoeg variatie die hem zo natuurlijk maakt... Of en wanneer we eraan toe gaan komen om een echte boom op te zetten weet ik niet, maar intussen proberen we het huis zo kerstklaar mogelijk te maken.

en nu is alles buiten grijs en is granny hier en kunnen wij allebei even rusten - stilte voor de storm!

it's beginning to look a lot like christmas

Tja, en terwijl we wachten was het vanmiddag tijd om na het bezoek van de midwife om te zien of er al wat beweging in de zaak zat (nee) en een membrane sweep te doen (te strippen, in goed Nederlands) toch maar wat kerstsfeer aan te brengen in tenminste Aoife's kamer. Voor haar moet het ook wel een beetje een verwarrende zaak zijn: is net Sinterklaas voorbij, waar bijna niemand over praat hier (uiteraard) maar die wel cadeautjes brengt, dan opeens mag je ook meedoen met de kerstfestiviteiten die verder overal allang begonnen zijn, oefenen voor het christmas play (Aoife is een rendier, net als de andere twintig kindjes of zo in haar jaar) en dan, terwijl thuis geregeld wordt gesproken over de nieuwe baby komen ook de kerstverhalen weer van de plank die  -waarempel, dat kan toch geen toeval zijn - ook allemaal over een nieuwe baby gaan. Intussen tellen we af met adventkaars en -kalenders tot kerstmis maar over de komst van die andere baby kunnen we weinig zinnigs zeggen...

Nou ja, een kerstboompje versieren kan natuurlijk altijd.

Komen die twee families onbreekbare vintage kerstversierselen dit jaar nog eens goed van pas!!

variabele beloningsschemas

Soms is het handig om psycholoog te zijn, en soms zit die informatie je gewoon in de weg. Vanmorgen vroeg bijvoorbeeld was zo'n geval. Afgezien van een keer of vijf met bedtijd was Aoife voor het eerst de hele nacht niet uit haar bed gekomen. Toen ze haar speentje kwijt was omdat het op de grond was gevallen, riep ze ons en ben ik het haar gaan geven. De boodschap over 'pas uit bed als de zon op je klok is' leek dus te zijn aangekomen, dankzij ons stricte terugmarcheerbeleid de afgelopen dagen.
Maar er komt natuurlijk elke dag een moment dat die zon wel opgaat (om 7.15) en Aoife dus ook haar bed uitkomt en nog even bij ons in bed verder doezelt. Prima! Ze slaapt er zelfs tegenwoordig en dus hoor je ons niet klagen, bovendien is het maar voor kort totdat we echt opmoeten (omdat de builders om 8 uur stipt voor de deur staan).
Zo ook vanmorgen. Padraic liet haar ons bed in dus ik nam aan dat het na haar zonnetijd was.
Alleen, wat een lange poos voordat onze wekker gaat... En hoor ik daar iemand aan de deur? Toch eens de tijd checken: 7.07!
Bleek dat Padraic dacht: ach joh, het is ochtend en ze slaapt toch bij ons, wat maakt het uit...?!
Neee! Het maakt wel degelijk uit, vooral als je gedrag soms wel en soms niet beloont (soms terugbrengen naar bed en soms toch bij ons in bed laten) - met andere woorden als je een variabel beloningsschema hanteert - schijnt het goed te beklijven. Beter zelfs dan conditioneren met een voorspelbaar beloningsschema. Ik weet het nog goed hoe dat jaar in jaar uit bij de Erasmusuniversiteit ter sprake kwam in het blok over behaviourisme.
Is dit het soort gedachten waar je mee wakker wilt worden, een week over tijd? En de vrees dat vannacht weer elk halfuur verstoord gaat worden?
Nee. Niet echt. Soms is het echt beter om niet gehinderd te zijn door enige voorkennis.

slaap

zo, dus dat bed was wel een succes. Eergisteren klom Aoife er zelfs zelf in om om 11.30 even een uur te gaan dutten. Helaas klimt ze er ook even zo gemakkelijk 's nachts uit om te checken of het l tijd is om op te staan. Ze komt dan onze kamer in, en eerlijk is eerlijk, ze laat zichzelf ook net zo gemakkelijk weer terugmarcheren, maar intussen zijn wij en zij wel weer wakker (alsof elk uur naar de wc moeten niet genoeg nachtelijk ongemak is).

Dus dachten wij: ze moet een klok die haar op peuterwijze vertelt of het al tijd is om op te staan. Die bestaan, de groclock, tevens nachtlampje, is blauw met een ster als het nacht is en je kunt zelf instellen wanneer je vindt dat de dag begint, en dan komt er een zon in beeld. Voor ons begint de dag om 7.15 , en de blauwe ster telt met kleine sterretjes af hoelang dat nog duurt, dan komt er een zonsopgang et voila: het is dag.
De eerste nacht werkte het goed, Aoife sliep waarempel tot 7.15 en kwam toen bij ons nog verder slapen.

Vannacht, ondanks de klok kwam Aoife toch weer elk halfuur zo'n beetje bij ons de kamer binnen. Wij moe - dat is lastig maar tot daar aan toe... Maar zij moe - goede hemel, dramas. Ze is nu op de creche (ik heb net een lappendeken zitten naaien voor op haar grote bed, er moet nog een vulling en achterkant tegenaan, maar so far so good... Heb ik nog eens iets aan al die vintage lakens die ik hier heb liggen...) maar komt zo thuis en moet dan een dutje doen. En ik heb zomaar het vermoeden dat ze daar flink moeilijk over gaat doen!

verkeerde baby eerst

Een hele nacht in het grote bed! heel goed en heel lief en heel slaperig was ze, dus kon ik gisteravond toch een foto maken van Aoife, en omdat het vandaag 1 december is kwam Sinterklaas in de ochtend alweer een pakje brengen: een peppa pig adventskalender om op passende wijze met chocolaatjes de dagen af te tellen tot de komst van het kindje Jezus.

Want eerst komt ons kindje natuurlijk.
of toch niet?

Nee zeg! In de stad was er al een levende kerststal, met een iets minder levende babypop Jesus.
En wij intussen maar wachten...

bedden, buiken en buien

en zo gingen Aoife en ik dus naar het postkantoor, een jurk retourneren. Prima jurk hoor, maar ik had er expres twee besteld, in verschillende maten en de eerste die ik paste was goed, en de jurk ook (een polodress, maar dan zwart!!) en affijn, ik wil er daar wel twee van in dezelfde maat. Voor zover men dat kan inschatten met 9mnd buik:

die ja.
Maar wat basel ik nou, ik wilde dus zeggen: Aoife en ik gingen naar het postkantoor. Lopend. De heenweg ging goed

maar dan de terugweg: ze rent nogal graag, en laten we zeggen dat zelfs in mijn minder zwangere dagen rennen niet mijn hobby is, laat staan vandaag (zie ik heb nogal medelijden met mezelf, in de kou enzo). Dus dat was een beetje zwaar, een protesterende Aoife tegenhouden (drukke weg), een handje geven forceren, optillen, tja. Maar de zon scheen wel, en dat is ook wat waard.
Thuis hielden de buien nog even aan, inclusief het willen opeten van krijtjes (zij dan, niet ik, al schijnt dat niet geheel ongewoon te zijn bij zwangere vrouwen, maar dat is dan echt krijt en geen wasco) in een steeds kouder wordend huis, maar... madame ligt nu wel te dutten in haar Nieuwe Grote Bed!, en de loodgieters zijn ook weg. Dus er is weer wat rust ten huize hier. Gelukkig maar want ik begon al erg aan mezelf als moeder te twijfelen (niet een goed moment), vooral toen Aoife voor de allereerste keer tegen mij zei: 'Ik wil papa'... snif. Het einde van een tijdperk...

En hier dan het Grote Bed, zonder mijn meisje dan, want deze dutjesrust ga ik echt niet riskeren door een foto te maken terwijl ze slaapt. Een andere keer misschien!
Voor de geinteresseerden: ik heb zelf uit een oud dekbed een kindermaatdekbed geknipt (1x1.30m - zo kunnen er twee uit!) en onze stapel ikea overtrekken van 2x2 die nu overbodig zijn (omdat we met ons grote nieuwe bed destijds ook een groot nieuw dekbed hebben aangeschaft) getransformeerd in kindermaat. Best handig zo'n naaimachine, en een overlocksteek erop! rang! Ziezo...

En over ziezo gesproken: we zijn er ook uit wat de naam betreft.
Ik weet dat commentaar leveren moeilijk is (schijnt), maar voor wie het goed raadt is er een verrassing!

due date

en wat hebben we hier op deze uitgerekende datum?
een gillende peuter omdat ze niet nog langer alle fotos op mijn telefoon mag bekijken
een verbouwing in de badkamer
een nieuw bed voor Aoife
en wat meubelverplaatsingen om daar ruimte voor te maken...

tja zoals ik al zei: timing is niet ons sterkste punt...
oeh, en had ik al gezegd dat de verwarming weer uit staat vanwege de verbouwing? het is hier nu 16 graden, jummm...

twee avonden uit en dan een weekend plat

Vorige week donderdag ging ik met Andrea naar de film in the Dukes, het locale filmhuis. Het is daar altijd maar afwachten wat er speelt, maar aangezien dit over twee meisjes in de jaren 60 ging, en Joan van Madmen in een bijrol had dachten wij: waarom niet? Het was de vroege film en we waren dus ook vroeg thuis, de film was zozo (Ginger & Rose).
De volgende avond -je zou het bijna niet geloven- was alweer een avond uit: Padraic en ik waren uitgenodigd voor een Thanksgiving diner bij een collega. En aangezien we dachten: dit zou voorlopig weleens onze laatste kans op een avond uit kunnen zijn gingen we. Er waren 16 mensen, het eten was heerlijk en het was ook heel gezellig (met zonder dank zeggen trouwens). Charlotte was aan het babysitten, en ook al zag de baby in kwestie dat niet zitten, ze was maar tien minuten van slag (schijnt) en sliep redelijk goed. Zo niet mama, ik moet inmiddels elk uur wel naar de wc.
Kortom:
Ik was het weekend compleet gevloerd.
Helemaal toen Aoife zaterdagnacht echt de hele nacht om de haverklap wakker werd... mijn hemel, ze heeft altijd zo goed geslapen, moet dat nu dan stoppen?
Slopend! het is maar goed dat ik zo'n lieve man heb, die dan met Aoife naar Molly's kinderfeestje gaat en boodschappen gaat doen en gaat wandelen enzo, zodat ik in bed kan bijkomen...
Desalniettemin de afgelopen dagen toch nog wat leuke plaatjes geschoten:

'naaien', blijft leuk. 

als ze net zo lief is voor haar babybroertje straks als voor haar poppen komt het wel goed...

alle puzzels gedaan

alle babies naar bed

En vandaag kwam de midwife even langs. Hoe dat straks moet als de bevalling begint weten we nog niet. In principe komen granny en grandad, maar dat duurt een uur of twee, en in de tussentijd ligt het eraan wie van onze vrienden op dat moment beschikbaar is, en welke dag/tijd van de dag het is... Echt in rust voorbereiden is er dus niet bij, en ook is het hierdoor moeilijk te zeggen waar de bevalling zal plaatsvinden. Ik sta op de lijst voor een thuisbevalling, maar als Aoife hier is met oppas, dan zal het waarschijnlijk toch het ziekenhuis worden.. we zullen zien.

Om iedereen optimaal op de hoogte te houden tegen die tijd, met plaatjes enzo heb ik een instagramaccount geopend. Eenieder met een smartphone kan daar zo de dagelijkse wedervaardigheden in fotoformaat bijhouden en tzt ook de eerste fotos van spruit twee bewonderen... Allemaal instagram downloaden en mrsnomi gaan volgen dus.

timing is niet ons sterkste punt...

... en daarom hadden we vandaag voor de verandering maar weer eens een mannetje over de vloer, ditmaal om de boiler te verplaatsen, zodat vanaf volgende week de nieuwe wc kan worden gebouwd. Een chaos en een luide Lancastriaan, die mij niet verstond en ik hem niet... (niet onze geliefde Dave dus). En een koud huis, zonder stromend water. En net nu het deze week opeens koud is geworden... Dat was dus veel laagjes aan en in de stromende regen op naar de paopao (soort Starbuck hier vlakbij) om naar de wc te gaan. En daarna op zoek naar pyjamas voor mij en Aoife (nog steeds geen geluk) en pakjes ophalen bij het postkantoor. On the plus side: ze hadden in het cafe wel een goede spiegel..
en ook de pakjes waren een succes:

Nu moeten we nog tijd vinden om sinterklaas te vieren met Aoife. Ze vindt hem een beetje eng, dus zelfs de schoen hebben we nog niet gezet. Er komen al veranderingen genoeg en Aoife is nou eenmaal een gewoontediertje dat snel nachtmerries krijgt als er veranderingen zijn... (en zo hebben we ook nog niet haar grote bed opgezet, terwijl we dat wel wilden doen voor de baby komt, om het los te koppelen van de baby...)

moeders

Dit is mijn blog, en ik ben ermee begonnen toen ik naar Engeland verhuisde, vijf maanden zwanger van Aoife toen, om iedereen op de hoogte te houden van mijn leven hier. Maar uiteraard ben ik niet de enige bloggende mama, sterker nog, het hele internet is ervan vergeven. Het lijkt wel of ze niets anders doen dan schrijven over hun kroost, de spulletjes en prulletjes in hun huis zo stijlvol mogelijk op de foto zetten en creatief bezig zijn.
Maar ook al is dit mijn blog, afgezien van mijn gedachten sta ik er zelf niet veel op, vooral niet op de fotos. Deels komt dit doordat ik de camera vasthoud, deels ook uit gene. Vooral niet nu ik zwanger ben. Gek eigenlijk want ik zou heel graag fotos terugzien van toen ik zwanger was van Aoife. Maar veel meer dan hier op dit blog te vinden zijn (spaarzaam) bestaan er niet... En ook daar ben ik niet alleen in. Opvallend veel moeders laten zichzelf visueel buiten beschouwing - niet alleen tijdens de zwangerschap, of op hun blogs, maar uberhaupt als er fotos gemaakt worden. Uit ijdelheid: bad hairday, te moe, te dik, te moekig die dag... Natuurlijk zijn er uitzonderingen (hier bijvoorbeeld, en hier en weet u de twee belgische dames nog die ik u ooit aanbeveelde?), zonder uitzondering zijn het de jummy mummies die wel op de foto gaan... En dat maakt het misschien voor de rest van de bloggende motherhood nog wel lastiger om zich bloot te geven. Wie weet...
ok.
Lees nu dit eens: why mom should stay in the picture . Ik werd er vandaag op geattendeerd en las het toen ik even op adem aan het komen was bij m&s van mijn zoektocht naar een passende en geschikte piyama voor na de bevalling. Ik ging er naar de wc en dacht toen ik kan wel een pauze gebruiken, en voor ik het wist zat daar in mijn eentje in het cafe aan een tafeltje met een sandwich en een scone op mijn iphone te kijken...

Het zullen de hormonen zijn, maar de tranen schoten me in de ogen. Natuurlijk moet ik zelf ook op de foto, en natuurlijk maakt het helemaal niet uit dat ik er niet uitzie als die Taza, voor Aoife al helemaal niet.
Dus bij dezen dan: ten eerste een bewijs van mijn lunch -inclusief de scone! en ten tweede een behoorlijk wazige (sorry) snelle foto van mij plus buik in een paskamer. En hierbij de plechtige belofte mijn best te doen om meer zelf ook op de foto te gaan, al was het maar voor het nageslacht.

het grote wachten

38 weken en twee dagen. Een paar verdwaalde weeen de afgelopen dagen. Een zonnige maar koude zondag. Gisterochtend is Padraic nog naar ikea gegaan voor de laatste badkamerbenodigdheden (voor badkamer 2 - the sequel, weet u nog.. het wordt 'slechts' een extra toilet met grote wastafel, niet een douche, maar toch) en wat ditjes en datjes voor de komende maanden, kaarsen, een extra schapevachtje voor de baby, dat soort dingen. Terwijl hij weg was heb ik een deur besteld via ebay voor de nieuwe wc, eentje die bij het huis past (victorian stripped pine als u het weten wil)... we proberen alles zo goed mogelijk georganiseerd te hebben voordat de baby komt en we gepreoccupeerd zijn met andere dingen. Dat houdt in dat ook bijna alle kerstcadeautjes al klaarstaan, ingepakt en wel, op zolder. Normaal gesproken is dat meestal last-minute werk (niet eenvoudig met zoveel neefjes en nichtjes aan de Monaghan kant), dus dit scheelt enorm!

Aoife en ik hadden intussen een ochtendje quality time, met knuffels en boekjes en puzzels. Voor dat laatste heeft ze mijn hulp niet nodig, net zo makkelijk puzzelt ze nu al tot 50 stukjes in elkaar! Ze heeft de afgelopen weken echt een flinke sprong gemaakt, die grote meid.

Dan vanmorgen in plaats van naar de kathedraal van de zon gebruik gemaakt om met John, Andrea en Ellen af te spreken in Williamson park. De eendjes voeren en naar de speeltuin... Aoife zegt: hoera: my best friend Ellen (en zei vrijdag ook my best friend Eric) - erg lief, maar had desalniettemin toch weer behoorlijk wat moeite met delen toen we even stilzaten voor een koffie en chocomel... Het is een fase, houden we onszelf maar voor...

winterbaby

elke baby verdient toch een eigen dekentje. Minstens een! Net als vorige keer komt mijn nesteldrang vreemd genoeg vooral tot uiting in een obsessie met dekentjes... vraag me niet waarom, met Aoife was dat zelfs niet eens nodig, omdat zij in een zomerse lente werd geboren, maar nu... nu heb ik wel degelijk een reden excuus om mijn dekentjesliefde welig te laten tieren... Ik heb dus een wollen granny blanket gehaakt, en vergaap-ende-verlekker me intussen aan een heel arsenaal aan hippe grafische dekentjes. Dat is momenteel een beetje de mode, zo lijkt het, en misschien ook wel zo passend voor een jongetje, in plaats van vintage bloemenquilts zoals bij Aoife... Met de winter voor de deur kunnen we er mischien wel meer dan een voor deze baby in huis halen. Toch?

en als u zich afvraagt wat zoal mijn uitzicht is dezer dagen:

met vers gestopte sokken. 

effienciente verbrandingsmotor

mijn lessen zitten erop, je zou kunnen zeggen dat ik met zwangerschapsverlof ben nu. Aoife gaat natuurlijk maar part time naar de creche, dus gisteren kwamen grandad en granny meehelpen, zodat ik mijn arme opgezwollen voetjes omhoog kon leggen.. of zoiets. Zij namen Aoife mee naar de bieb terwijl ik de lunch klaarmaakte, en ze kwam erg moe thuis - even snel eten en dan een lekker lang slaapje dachten wij.

maar... er moet iets zijn veranderd in Aoife's metabolisme, want je gooit er energie in, en floep, er komt ook meteen heel veel energie uit!! rennen, dansen, uit bed klimmen... gelukkig lukte het na drie keer terugleggen en eens even streng toespreken toch en viel ze voor een uurtje of twee in slaap, zodat ik ook met een gerust hart even een dutje kon doen.

date night

Jawel, oma is hier al bijna een week en dat betekent -behalve schone ramen en een schone vloer- hulp met Aoife en een avondje uit voor papa en mama! Meestal is Aoife niet zo happig op babysitters, maar gelukkig ging het met oma gisteren heel goed, misschien ook omdat wij ons al met het eten de deur uit hadden gewerkt, zodat ze niet eens kon proberen om toch ons haar naar bed te laten brengen, of om wakker te blijven in de hoop dat wij dan niet zouden weggaan. Misschien is het ook gewoon zo dat zij nu ook beter snapt dat we echt terugkomen.
Dus dat was gisteren fish & chips voor oma en Aoife

een statieportret van ons (inclusief mijn 35 weken buik, opgezette enkels (laatste aanvulling op het symptomenlijstje - ik heb opeens heel veel sympathie voor oude dametjes met steunkousen, bij mij valt het nog wel mee, maar ik vind het nu al knap irritant) en twee nieuwe vullingen (inderdaad, gisteren weer een date met de tandarts gehad))

en dan zwaaien

en nog meer zwaaien

en uit eten. Bij de Dalton Rooms, omdat waar we eigenlijk wilden heengaan vol was. Daar bleek de filosofie more is more te zijn, want dit was alleen nog maar mijn portie eten:

en ik zit tegenwoordig na ongeveer een boterham al vol, dus kun je nagaan.
En daarna door naar the Dukes voor de laatste Woody Allen film: To Rome with Love. Er was de keus tussen deze film en James Bond. Ook leuk, maar we gaan meestal al naar actiefilms (omdat we niet veel keus hebben hier), dus Woody Allen it was. En een goede keus ook, met een enthousiast publiek, veel bekende gezichten in de bioscoop, verschillende verhaallijnen, prachtige beelden, mooie operamuziek en relaief weinig neuroses, maar wel veel absurdistische humor. De tenor die alleen in de douche tot zijn recht komt was onze favoriet:

herfst

Het is herfst en dat betekent vreemd genoeg best mooi weer, dag in dag uit, een zonnetje en droog. We zouden zaterdag dan ook gaan wandelen in Wensleydale, met Aoife's peettante Emma en haar gezin. Zij wonen in York, dus we zouden ergens in het midden elkaar ontmoeten. Maar het midden bereiken is bochtig en helaas werd Aoife weer flink ziek in de auto, zozeer dat we besloten dat nog 25 minuten verder van huis te gaan reizen misschien toch niet zo'n goed idee was, we moesten ook nog een keer terug immers en na de heenweg alleen al zat het overgeefsel in mijn haar... Jammer.

We waren dus gestrand in Hawes, waar het Yorkshire Dales museum is (met een trein met kinderknutsel- en-speelhoek), en een speeltuin en een heel snoezig dorpje met veel kakkerige outdoorwinkels en een prachtige snoepwinkel en van allerlei craftwinkels. Gek genoeg heb ik er geen kaaswinkel gezien. Als persoonlijk memento van de dag heb ik een bol locale wol gekocht: in de vallei gesponnen en geverfd van 100% wol van het Wensleydale schaap. Goed voor toch tenminste een muts of sokjes voor Aoife.

Mijn nesteldrang richt zich momenteel op haar overigens. Ik zal weinig tijd hebben om te naaien, en Aoife is flink gegroeid de laatste maanden, dus ze was wel toe aan nieuwe jurken. Ze houdt van bloemen nu, en wordt steeds geinteresseerder in roze, dus de score tot nu toe is vooral veel van dattum, gecombineerd met blauw, bruin en geel. Een combinatie van nieuw, ebay en zelfgemaakt.