met opa en oma naar Ambleside, vakantie deel 2 deel 1

Poeh, dat was even een hoop wassen en drogen en opnieuw inpakken toen we terugkwamen uit Barcelona, en niet te vergeten veel knuffels voor mijn arme meisje, dat niet alleen een oorontsteking had maar ook nog eens heel zielig was omdat ze daardoor een kinderfeestje had gemist! Maar we speelden het klaar en wisten tijdig min of meer in colonne naar Ambleside te rijden.
Alwaar bleek dat Padraic een fantastisch huis had geboekt voor onze week in het lake district!

met een zo mogelijk nog fantastischer uitzicht over Lake Windermere

En prachtig weer, al was dat meer geluk dan zijn boeking. En dus gingen we 's middags met zijn allen meteen maar eens wandelen in de omgeving. Kleine wandelingetjes zijn het maar, om de oudsten en jongsten niet teveel te belasten (mijn ouders vinden ons huis in Lancaster al op een heuvel liggen!!)

met Fergus in de sling op mijn rug!

 En een heel dapper meisje!

 Opa, Aoife en Padraic op de brug

 Springbalsemien! de zaadzakjes ontploffen zodra je ze aanraakt, en dat kan heel spectaculair zijn!

En geloof het of niet, een heus familieportret! (Mijn buik is niet echt zo dik hoor, dat is een combinatie van een wijde top, borstvoedingsborsten en vooroverstaan in verband met die sling, voordat u zometeen nog gaat informeren; o wanneer komt nummer drie (als nummer twee beter slaapt is het antwoord))

kwakkelen en vakantie deel 1

De voordelen van een wetenschappelijke carriere: Padraic werd uitgenodigd door de psychologen in Barcelona om een praatje te geven. Niet alleen dat, ze zorgen voor drie dagen in een hotel om hem te lokken, en ik mocht mee. En omdat ik meeging, moest Fergus ook mee, want met dat flesweigeren en huilen als ik ook maar uit zicht verdwijn is dat voor iedereen wel zo makkelijk. Opa en oma kwamen in ons huis op Aoife passen.

Alleen Aoife kreeg een gruwelijke oorontsteking, precies toen wij er niet waren. O wat een arm meisje! En het was niet zoals in het verleden: hup doorbreken en dan over, nee deze werd voorafgegaan door een paar dagen koorts, en toen de ontsteking eenmaal brak (de morgen dat wij thuiskwamen) bleef haar oortje maar stromen. En omdat we de volgende dag (ja lekker druk schema) met zijn zessen een weekje naar het Lake disctrict zouden gaan hebben we Aoife toch maar even meegenomen naar de weekendarts voor een antibioticakuurtje. Dit is haar vierde oorontsteking (minstens) en de eerste keer dat ze antibiotica nodig heeft gehad. Ik ben er geen voorstander van, maar nood breekt voorkeur en zul je net zien, nu ik dit aan het typen ben ben ik ook net begonnen met een antibioticakuur, omdat ik een ongelooflijke pijnlijke borstontsteking heb, hoera hoera, die (ook anders dan anders voor mij) nu eens niet wegging met hete compressen en masseren en extra vaak uit laten drinken, én gepaard gaat met koorts. Ik werd vanmorgen wakker en heb twee uur liggen klappertanden zo naar voelde ik me.

en over tandjes gesproken: fergus heeft er nu vijf, nu hij bijna tien maanden is, en zijn grote hobby is om ermee te knarsen (zo moeder zo zoon...)

maar dan nu Barcelona:

Het was er nog volop zomer

Het hotel was vlakbij het strand

We hebben niet slaafs alle bezienswaardighden afgelopen

maar wel veel te veel rondgelopen waardoor we heel moe waren

En veel tapas gegeten!

lunch in het vliegtuig

 wereldreiziger, dit was Fergus' elfde en twaalfde vlucht, zijn zesde reis...

Meteen even de wifi instellen in het hotel (as you do)

 We kwamen puur toevallig terecht in deze gloednieuwe overdekte markt. Het plafond was een gouden spiegel en in hoeken gebouwd, als facetten van een diamant. Erg spectaculair!

 En met mooie prullen!

 Een lange wandeling langs het strand op dag twee, en dan een kop koffie met uitzicht op een grote -ja wat is het eigenlijk? Fergus was uiterst gefascineerd. En dat vind ik dan weer zo schattig dat ook ik het niet eens zo storend vind. Het leven met een jongetje is zo anders!

 Even op exploratie...

 We gingen op zoek naar de Sa Paolo da campo kerk waar ik vier jaar terug met Katja naartoe was geweest. Het is zo'n mooie rustieke oude eenvoudige kerk, en een oase van rust in de drukke stad maar helaas was hij niet open!

Van de velden (campo) eromheen is niet veel meer over dan deze boomgaard, maar die was dan wel weer erg mooi en lommerrijk.

 Een baby entertainen terwijl je op het eten wacht.

 Op dag drie moest Padraic zijn praatje geven en hoewel we met alle collegas gingen eten voor de lunch, waren Fergus en ik de rest van de dag alleen. Tijd om de enige ramblas voor locals een beetje verder te verkennen

 Deze universiteit heeft alle oude fabrieksgebouwen opgenomen in de architectuur (en prijzen gewonnen daarvoor)

 Een beetje kruipen bij de ingang van de faculteit terwijl we op Padraic en de psychologen wachtten. Wat was Fergus VIES daarna

En in het vliegtuig op de terugweg...

We wilden snel naar Aoife toen we geland waren, naturlijk, maar Padraic had de lichten aangelaten in de auto, dus moesten wel op het vliegveld wachten op de wegenwacht om ons in de auto te laten en hem opnieuw op te starten. Twee uur vertraging totdat:

slapen in mama's armen. Het mag wel in de krant voor deze dame!

Berliner liebe

( een beetje onsamenhangend verhaal hieronder, op de een of andere manier lukt het me vandaag weliswaar wel om de tijd te vinden om iets te schrijven, maar niet om er ook nog iets leuks van te maken... excuus!)

... en toen gingen we dus door naar Berlijn, de grote stad. Padraic had een appartement geboekt dichtbij onze vrienden in Kreuzberg. Wij waren er erg blij mee, het had twee slaapkamers, genoeg ruimte, een wasmachine en keuken en huiselijkheid om je binnen thuis te voelen, en het was gunstig gelegen. Onze vrienden waren het hier mee eens, maar wezen ons er ook op dat het verhuren van dit soort woningen aan toeristen er wel voor zorgt dat er voor de doorsnee Berliner steeds moeilijker wordt om betaalbare woonruimte te vinden. Want toeristen betalen per week zo'n beetje wat een normale huurder per maand betaalt.

overal picnics maken

where could he be? (verstoppertje met papa)

de flat had een flinke binnentuin en overal in de buurt waren speeltuinen en parken. Het was erg warm in Berlijn (38 graden!) dus terwijl Padraic naar het congres was hebben Fergus, Aoife en ik onze paar dagen voornamelijk ondergedompeld in het Berlijnse dagdagelijkse familieleven (afspreken voor de lunch, spelen om de dutjes heen). Aoife heeft zich zelfs een paar keer aan de FKK overgegeven (oftewel, spelen in je blootje, iets wat je in de speeltuinen geregeld zag). Handig hoor, zo'n instant leven in een vreemde stad! We konden zelfs een doos vol babyspeelgoed lenen van Birgit en Mono!

Fergus was een grote fan van Robin

dansen in het park

Aoife was erg onder de indruk van de beren boven de deur van het Baerwald bad, bij ons in de straat.

Morten, Padraic's collega van Cornell University had de kids nog nooit ontmoet en dus waagden we het er op een avond op om -jawel- uit eten te gaan! We waren een keer eerder met Aoife gaan eten in de avond, maar dat was Geen Succes, dus het was dan ook met de nodige aarzeling dat ik instemde. Maar... het was een groot succes, zolang we de illusie niet hadden dat Aoife haar bord moest leegeten (of ook maar alles moest proeven) ging alles goed, en zelfs Fergus wist het best lang vol te houden!

en Aoife vond Morten erg interessant en heeft zelfs uitgebreid naar fotos van zijn hond gekeken op zijn telefoon.

Het uit eten gaan was zelfs zo'n succes dat we het er ook zonder werkreden gewoonnog een keer op gewaagd hebben, en zaterdagavond met zijn vieren sushi zijn gaan eten! Wij vonden dat heel gewaagd en vooruitstrevend van onszelf, maar toen we net besteld hadden (voor ons tweeen, Aoife at geen sushi, maar een boterham) kwamen er toch warempel aan het tafeltje naast ons nog twee stellen zitten met allebei een baby van ongeveer een jaar erbij. Die ook allebei met smaak de sushi uit hun ouder's hand hapten!).

Door dat dagdagelijkse familieleven en het congres was er weinig gelegenheid om dingen te bezoeken in Berlijn, maar op de laatste dagen hadden we nog net even tijd om een klein beetje rond te kijken. Helaas het was zo heet dat we toch maar besloten om in de buurt van ons appartement te blijven. Gelukkig was de Dieffenbachstraße erg leuk, met interessante winkeltjes en leuke cafes (vaak met een kinderhoek). De winkel Süper was mijn favoriet, ik had alles wat erin stond zó mee naar huis willen nemen, van de lampen tot aan de botte zakmessen die ze er verkochten... maar ja. Wel heb ik een vintage jurk voor Aoife gescoord in diezelfde straat (bij Malika) - de licht grijsgroene hierboven op de foto waar ze verstoppertje aan het doen is.

Marktdag bij het Südstern metrostation, een schattig koffiekraampje waar ze ook zelf ,imanade maakte, ter plekke (duurde wel lang, een beetje te lang bijna voor zo'n kleine dame)

maar dan zat er ook vanalles in (en wonder boven wonder wilde Aoife het drinken, want meestal heeft ze het niet zo op 'zaadjes')

Intussen leerde Fergus zwaaien, en zich opdrukken en als een plank staan nadat hij Robin had zien rondkruipen

Op zondagochtend deden we een zeer traditioneel Berlijne activiteit, we gingen namelijk met de hele familie uit brunchen. Je zou toch zeggen dat aangezien het zo'n standaard iets is om te doen, cafe's wel weten hoe dat te plannen zodat je niet eerst twee uur (!) hoeft te wachten aan je tafeltje voordat je je eten krijgt! Maar goed, we hebben het overleefd en met Bea en Alex en Robin erbij was het echt een feestelijk afscheid van Berlijn. Jammer dat we niet was langer konden blijven om meer van de stad te zien, maar met zulke vrienden daar komt dat er vast ooit nog wel van.

Aoife met haar zelf gestylde haarband (van een cadeaulintje) (ze wil heel graag een echte haarband, maar het is er nog niet van gekomen).

bye bye Berlijn!