zondags goed

Williamson park is hier vlakbij, zoals ik gisteren al schreef, en wordt gedomineerd door een gigantisch bouwwerk dat de taj mahal van Lancaster wordt genoemd, maar in feite het Ashton Memorial is. Je kunt het vanuit allerlei hoeken van de stad zien, waaronder precies vanaf de voet van onze heuvel als je naar boven klimt. Het is werkelijk een prachtig park, met grote rotspartijen, flink volwassen bomen en struiken, een butterfl house en een soort kinderboerderij met konijntjes en zebravinken en een speeltuin. Dit alles met een nog beter uitzicht over de baai en het lake district in de verte dan vanuit ons huis.

Tijdens de wandeling hebben Padraic en ik geprobeerd wat meer plannen te maken voor onze bruiloft. We zijn gisteren naar een zaal wezen kijken, en de dingen krijgen steeds meer vorm! We willen er een weekend van maken, met op zaterdag de bruiloft in de kathedraal, en 's avonds een ceilidh en de volgende dag een wandeling in het lake district, voor alle bezoekers (die hopelijk ook in groten getale uit Nederland komen). Wordt vervolgd...

Aoife lag intussen in haar zondagese goed in de wagen uit te slapen van haar sessie tummy time (of zoals in ons boek staat: back: sleep, tummy: play), om haar spieren te oefenen...

Ze is de laatste dagen zoveel gegroeid, we kunnen echt het verschil zien en voelen, en ook merken in haar gedrag: ze kan overduidelijk nu ook dingen zien die iets verder weg zijn, ze wordt met de dag wijzer! en haar wangen boller:

zondag

Het voelt een beetje als een camping hier op onze heuvel-met-uitzicht. Als de zon schijnt is het echt de beste plek ter wereld.

De hypotheek is goedgekeurd, we blijven hier dus niet voor eeuwig. Het nieuwe huis is groter -hoera!- maar het zal wel slikken zijn om dit uitzicht en dit licht achter te moeten laten. En het gevoel om over de stad uit de kijken.

nieuwe kaplaarzen

Mijn paper is de deur uit!
Laat de vliezen nu maar breken!

Het uitzicht vandaag

We werden wakker met een morning chorus zoals dat heet, van een heleboel spreeuwen die voor even in de mist de boom hier beneden hadden uitgekozen om in te zitten.

Mijn persoonlijk uitzicht is vandaag het volgende:

Ben nog steeds heel blij met mijn nieuwe laarzen, met precies de juiste helling!

the Big Freeze

Al sinds een week voor kerstmis, toen Padraic en ik voor het laatst naar Engeland reisden vanuit Nederland, ligt hier sneeuw. Prachtig, maar ook lastig. De temperaturen komen nauwelijks boven nul uit, dus alles is bedekt met een dikke laag ijs en aangekoekte opgevroren sneeuw. Dit is wel te doen op platte stukken, maar Lancaster is best heuvelachtig en wij wonen precies op die heuvel.
Autos kunnen al zeker een week de straat niet meer in of uit. Wie gaat er nou met de auto een glijbaan af? Sommige mensen, en sommige autos, zo bleek van de week, toen er op dinsdag alleen al drie ongelukken zijn gebeurd. Een auto bleef gewoon niet meer staan en begon te glijden.

De premier, Gordon Brown, heeft net gezegd dat de "spirit of the British people to support each other in times of difficulty has emerged across the UK". Dat klopt wel. De vioollerares op Park Road heeft eigenhandig zakken met strooizout gekocht bij de B&Q bouwmarkt en de straat en de stoep ge-"grit", toen ze hoorde dat een van haar (zwangere) leerlingen toch echt van plan was om te komen. De buren in de straat checken allemaal om de beurt of het nog wel goed gaat met Edna, op nummer 14 (naast ons), die ver in de 80 is. Boodschappen worden gedaan (te voet, heuvelaf en heuvelop), hout wordt gehakt voor haar haard (ze gebruikt geen CV), komt ze nog wel buiten? En toen ik woensdag mijn tweede poging waagde om naar Nederland te komen en Park Road nog volledig een glijbaan was en ik met koffer-op-wieltjes naar beneden gleed kwam er toevallig net een jongeman ook naar beneden die me prompt een arm aanbood. Gordon Brown heeft dus wel gelijk. Dit keer dan.