beter bezig

Het is duidelijk dat ik maar beter bezig kan zijn dan kan wachten, voelt een stuk beter. Dus vandaag in bad geweest, een rabarber (uit de tuin!)-taart gebakken, en met Andrea in de stad afgesproken en wat gedronken en flink veel boodschappen gedaan bij Sainsbury's. We proberen wekelijks boodschappen te gaan doen tegenwoordig, ipv dagelijks, en dat werkt goed, alleen zitten we exact op een rooster van 6 ipv 7 dagen.
Er is nog geen vooruitgang, vrijdag staat er een bed voor me klaar in het royal lancaster infirmary, mocht er dan nóg geen baby zijn. Inleiden kan wel een poos duren, helaas, maar uiterlijk zondag moet het wel geklaard zijn. Wel lief dat iedereen zo meeleeft. Padraic's collega Charlie heeft al gezegd dat we ten allen tijde bij hem kunnen aankloppen voor hulp, behalve tussen 3 en 5 uur 's nachts. Niet slecht, hè? En bij de kathedraal hadden ook al allerlei mensen hun nummer gegeven voor als ik hulp nodig heb of iets wil vragen. Het heeft iets erg dorps, Lancaster.
Intussen maar aan de ananas, framboosbladthee en thaise curry gegaan...

wachten is stom

bluh.
Zonder teveel in detail te treden (niet dat er veel details zijn): er zit nog geen schot in de zaak.
Ik hoop maar dat het niet zo ver hoeft te komen dat ik moet worden ingeleid. Ben behoorlijk moe en het mag van mij wel afgelopen zijn. Plus ik wil iedereen ook wel weer eens zien, niet in de laatste plaats de baby natuurlijk, ben best wel eenzaam zo gedurende de dag... Morgen komt de midwife weer langs om te checken wat de stand van zaken is en wat rond te porren.
Intussen zwaait Constance van hiernaast steevast naar mijn buik en heeft ze vandaag zelfs uiterst geintrigeerd mijn buik geaaid om de baby eruit te lokken. Zij wil ook wel een vriendinnetje om mee te spelen!

bezigheidstherapie

Gisteren zijn we naar Morecambe geweest, om een nieuw borduurpakket voor mij te kopen, en langs de kust te lopen, en een ijsje te eten. Morecambe heeft wat mij betreft precies de juiste mix van verval en dapper wederopbouwen, en een prachtig uitzicht over het lake district aan de overkant van de baai.

Na het abstracte blokjeskussen (zoek de fout!) in platsteek waag ik me ditmaal aan een oerhollands tafereel van een molen in kruissteek (niet dat er veel keus was). Wonderbaarlijk verslavend, dat borduren. Ik snap nog steeds niet helemaal waar deze handwerkdrang vandaan komt. Of ik gewoon tijd over heb en zit te doden op deze manier (de afgelopen dagen heb ik voor de baby ook maar even een jurk gehaakt zoals ik dat voor nijntje had gedaan), of dat de hormonen de vrouwelijke voorkeuren toch op de een of ander manier meer naar boven brengen. Ik voel me in ieder geval wel deel van een eeuwenoude traditie van vrouwen in confinement, die al bordurend de komst van hun kind afwachten...

of we niets beters te doen hebben

Het is vrijdag dus weer hoog tijd voor een nieuwe ronde bureaucratische updates:

Dat nieuwe huis dat is niet meant to be voor ons, geloof ik... In de winter hadden we alles rond, trokken de verkopers zich terug omdat zij niet zo snel weg konden/wilden. Toen moesten we afwachten tot zij iets anders hadden gevonden, intussen mislukte de verkoop van het Yorkhuis, moesten wij een nieuwe hypotheek regelen. Is de hypotheek nu eindelijk goedgekeurd door de underwriters (na tot tig keer toe weer nieuwe documenten te hebben moeten opsturen, die we dan eerst moeten aanvragen, afwachten tot ze er zijn en doorsturen - nota bene documenten afkomstig van een andere tak van hetzelfde bedrijf als welk vraagt om die documenten), heeft de taxateur die van de week het nieuwe huis heeft bekeken en gecheckt besloten dat het 10.000 minder waard is dan ons bod (dat al lager was dan de vraagprijs, zoals vastgesteld door de makelaar, uiteraard...). Gevolg: we mogen maar 90% (max) van dat getaxeerde bedrag lenen en komen dus aardig wat tekort. Er zijn drie opties: 1. we hoesten het extra geld toch op (maar dan moeten we de verkoop van het Yorkhuis afwachten en is er dus een keten (er is weer een bod gedaan en we hebben dat geaccepteerd, maar eerst zien, dan geloven na dat debakel van de vorige keer), 2. de verkopers verlagen hun prijs of 3. we delen het verschil. Nu is de vraag: willen we überhaupt wel extra geld steken in een huis dat minder waard blijkt te zijn? Voordat we dat beslissen wil ik toch nog eens gaan kijken daar. Hopelijk zijn de bewoners thuis vandaag of morgen. Kan ik meteen zien of het licht genoeg is voor me voor in de zomer (in de winter is het overal donker), we zijn er tenslotte al sinds januari niet meer geweest... Het blijft spannend, maar de timing is wel bijzonder beroerd zo met die baby die elk moment kan komen.

En intussen heb ik wéér een uitnodiging gekregen voor dat national insurance number interview (nummer 3 inmiddels), dit keer voor volgende week. Handig.

haakhormonen

Ik was gisteravond even met Andrea gaan eten bij the Gregsons, net halverwege de heuvel. Zij verwacht eind mei haar baby, en vertelde dat ze de hele middag had geborduurd. Zouden het toch de vrouwelijke hormonen zijn? Ik heb na nijntjes jurk van gisteren vanmorgen maar weer verder gehaakt, met dit als resultaat. Geen idee of de maten een beetje kloppen, maar dat zullen we snel genoeg zien (hoop ik).

hippe nijn

Na vier uur in de stad te hebben gelopen, met blote benen want het was wéér zonnig (al is er volgens Edna sneeuw voorspeld voor dit weekend!), kwam ik thuis met een nijntje. Een nederlandse meisjesbaby moet natuurlijk een nijntje hebben, en nijntje was te koop bij tk maxx, maar kwam in een roze jurk. Niet een kleur die bij nijntje hoort als je het mij vraagt. Baby's houden van sterke visuele contrasten, dus... de rest van de dag heb ik voor het huis in het zonnetje een nieuwe donkerbruine jurk voor nijntje zitten haken.

pottering on

Geen nieuws en minder zon dan gisteren. Ik heb me gisteren beziggehouden met allerlei klusjes in huis, een haak maken in de badkamer voor het badje, verduisteringsgordijn ophangen in de slaapkamer, de gootsteen schrobben, plantjes verpotten... Het was prachtig weer, dus ik had alle kamerplanten, die Padraic ooit per twee in een pot had geplant, naar buiten gedragen en heb ze ieder in hun eigen pot gezet. Ik had mijn zomerschoenen aan, was er kennelijk niet meer aan gewend, dus ik struikelde met een flinke pot in mijn handen en viel op het grind in de achtertuin. Mijn enkel deed pijn, maar ik kon hem nog bewegen, en de dochter van Edna kwam aansnellen om te kijken of alles goed was (ze is verpleegster geloof ik). Alles was in orde, alleen mijn knie was geschaafd en mijn hand had een snee, en mijn enkel dus. De baby  liet zich er niet door uit de tent lokken! Vanmiddag moet ik naar de midwife, en dan hoor ik wel wat het plan is. Ik ben behoorlijk mobiel dus ik herken me niet echt in alle verhalen van het spuugzat zijn en niet langer kunnen wachten en je doodvervelen... ik geniet gewoon van de laatste dagen rust.