leuke dingen doen

leuke dingen doen met een peuter... ik weet dat er blogs zijn die dit soort activiteiten verkopen als 'montessori' voor peuters (eieren pellen bijvoorbeeld. hmpf), maar voor ons is het gewoon lekker bezig zijn.

papieren poppetjes knippen en verven. we hadden een prachtig boek gevonden: the paper dolls, door Julia Donaldson. Een prachtverhaal over een mama en een meisje, een reeks poppetjes van papier, en over hoe soms dingen niet meer bestaan maar dan in je geheugen terecht komen, en dan later nieuwe herinneringen kunnen worden voor jouw kindjes. En natuurlijk moesten we toen zelf ook die poppetjes maken!

de plantjes water geven

pasta, knoopjes en cheerios rijgen op spaghetti (en dan de cheerios opeten. ze heeft ook een van de knoopjes geprobeerd te eten en doorgebeten, maar gelukkig bleef het maar bij een...)

huizen betoveren met haar toverstaf

binnen picknicken

"naaien" (kaartjen rijgen)

zaadjes planten en plantjes verpotten

in de bloesems rennen om dingen in de prullenbak te gooien

muizetrapjes vouwen

met bootjes spelen

de mona lisa natekenen

kunstige installaties bouwen

springen.

deze dame zit niet stil. Alles gaat met energie, haar goede buien en haar slechte buien. Heel vermoeiend, maar vaak ook heel leuk. 

en nu is het opeens een maand later alweer!

o jee... dat het zo slecht zou gaan met bloggen dat had zelfs ik niet verwacht, ondanks al mijn voorzorgsmaatregelen op instagram enzo.

we hebben het druk.
we slapen weinig.
ik heb weer twee afstudeerstudenten bij taalkunde hier die ik er tussen de bedrijven door in moet passen (want Fergus gaat niet nar de creche).
we zijn een week naar Nederland geweest voor een bruiloft, en verjaardag, oude vrienden, blijdorp en familiebezoek.
(we zijn langzaamaan een beetje minder HEMAfiel - echt hoor, ze hollen zo achter de trends aan, ik weet niet of ik daar blij om ben. Waar zijn de basics, HEMA?).
ik heb weer een gebroken kies gehad.
we hebben de handen vol met een baby die weinig lange pozen dut (maar daar over het algemeen niet minder gezellig om is, gelukkig) en een peuter die nu meestal niet meer slaapt overdag.

Fergus zegt mama en groeit gelukkig weer goed (die hapjes he, die doen het hem), maar is behoorlijk eenkennig op het moment.
Aoife wordt al een Echte Dame ('don't I?' - ze kwam laatst opeens thuis met deze vraagfrasen, zo schattig!) die gelukkig ook weer beter en beter alleen kan spelen en zich niet alleen maar door mij bezig wil laten houden.
Padraic heeft een landelijke prijs gewonnen voor een paper.
en ik heb me door mijn schoonmoeder laten overhalen om mee te doen met een Race for Life. Vijf kilometer rennen voor het Goede Doel, in dit geval Cancer Research UK. Rennen, lopen, joggen - het mag allemaal, maar ik dacht, als ik dit nu ga doen, dan ga ik het ook proberen goed te doen, dus na een week zoeken naar mijn hardloopschoenen twijfelen zal ik wel zal ik niet (ik ben niet zo'n sporter) heb ik eens gezocht in de app store (as you do) en besloten om het erop te wagen, met de app Get Running, from couch to five k. Ik zag hem en ik dacht: That's me!
I-de-aal.
Negen weken van drie maal per week trainen bereiden je voor op 30 minuten onafgebroken rennen. De app speelt over welke muziek je dan ook op de achtergrond hebt aanstaan, dus om het nog veel officieler te maken heb ik ook een gratis podcast gedownload met stampende renmuziek. Week een begon met een minuut rennen gevolgd door anderhalve minuut lopen, en dat dan acht keer, en dat wordt dan langzamerhand opgebouwd.Na drie weken kreeg ik enorme pijn in mijn knieen, en kon ik nauwelijks nog vooruit, maar door overdag wat minder mijn saltwater sandals te dragen, en wat meer mijn birkenstocks, en niet alleen maar Fergus in de sling te dragen, maar ook met de wagen te gaan, plus een oefening of twee courtesy of het gratis inloopspreekuur van de fysiotherapeuten boven de running shop hier om de hoek ging het al gauw weer beter. En nu ren ik al twintig minuten aaneen.  Klinkt misschien weinig, maar voor mij is dat echt heel wat, het langste dat ik ooit aaneen heb gerend voor zover ik me kan herinneren is de coopertest op school, meer dan twintig jaar geleden (het lijkt als de dag van gisteren overigens). Verrassing! Het bevalt me heel goed!

En had ik al gezegd dat het voor het goede doel is? Hier is de link mensen, ik ren samen met the Monas (schoonmoeder, en schoonzussen, nichtjes etc van de Monaghans), gaarne gul geven, dat kan via Paypal, dus er is geen reden om het niet te doen: raceforlifesponsorme.org/the-monas. Alle beetjes helpen.

twee jaar!

het is onze trouwdag! twee jaar geleden stonden Padraic en ik in de kathedraal op een fantastisch zonnige dag, met zoveel familie en vrienden om ons heen. Hilde en Gwenda zongen en Aoife wandelde door het middenpad... en 's avonds vierden we feest in de dorpszaal in Abbeystead... Twee jurken had ik, en bloemetjes bruidsdames, en wat was ik blij dat er zoveel mensen gekomen waren. helemaal naar Engeland! En om mijn man te trouwen ook natuurlijk! Ik vond het heel bijzonder dat je in Engeland zomaar in een keer in de kerk kunt trouwen, zonder eerst naar het gemeentehuis te moeten.

en toen waren we gisteren toch opeens weer in Abbeystead. Voor Ellen's verjaardagsfeestje. Wat een timing! Vandaar deze statieportretten:

twee jaar later en nog steeds blij!

van baby naar dreumes(je)

vandaag kreeg Fergus zijn eerste hapje. Een beetje babypap tijdens het avondeten. Hij snapte het slikken nog niet helemaal, maar net als Aoife wilde hij gewoon zelf de lepel in zijn mondje stoppen!

en nog meer...

Fergus Maas Monaghan.

hij is er al ruim vijf maanden, maar toch voegde het doopsel wat toe voor mij. Het was heel fijn om het met iedereen te vieren dat Fergus er nu is, en om zijn naam officieel te maken. Father Stewart vroeg voor de viering welke heiligen we wilden herdenken, en ging na welke heiligennamen er in onze namen en die van de peetouders zaten: holy Mary (pray for us), Saint Fergus (pray for us)... Saint Maas... (ik heb ergens gelezen dat Maas een verbastering is van Thomas, maar Father Stewart kon dat zo snel niet onthouden geloof ik)... Saint Patrick (pray for us), Holy Naomi, etc. Namen zijn belangrijk, en vrienden en familie nog meer, en hem zo tussen onze namen te horen was heel bijzonder.

Het was een heel druk weekend, maar ook erg fijn om iedereen hier te hebben. Opa en oma logeerden hier, en Iris en Bernhard en Lokke en Jeroen en de kinderen kwamen op zaterdag al aan in Lancaster. Bovendien waren we flink aan het bakken (36 muffins tussen de bedrijven door, een rabarbertaart, koekjes...) en moesten we ook nog de boodschappen doen voor zondag. Zaterdag was het prachtig weer, en in de middag, toen Padraic met Aoife naar een kinderfeestje was heb ik met Iris en Bernhard in de stad gelopen en van de zon genoten. Zij kwamen 's avonds eten (curry, koken kon er echt niet meer bij dit weekend) en terwijl de kindjes sliepen voelde het toch zowaar als een echte avond uit! Het komt nooit meer voor dat we vrienden over de vloer hebben, ik denk deels omdat we hier niet veel vrienden hadden van voordat we kinderen kregen, en dat de vrienden die we hebben zelf kleine kinderen hebben en daardoor ook zo makkelijk niet iets kunnen afspreken. 

alle fotos Bernhard Slaap

meer over het doopweekend

vooral meer plaatjes

dit is een van mijn favoriete fotos. Aoife die nog even in de wagen kijkt voordat we naar de kerk gaan. Dankjewel Bernhard!

Fergus' doopsel

afgelopen zondag, op 26 mei 2013 was het een kleine hoogtijdag voor ons manneke. Fergus werd gedoopt in de kathedraal hier en alle familie was overgekomen om dat met hem te vieren. Peetouders zijn Aidan en Ailsa, en Iris.

Natuurlijk paste de doopjurk nog. Kijk dat is dan weer het voordeel van zo'n kleintje, ook al is hij al ruim vijf maanden (en ook dankzij de grote joekels van een ooms en tantes bij geboorte... ik vraag me af of die grote tienponders (en meer) ook allemaal zo'n dipje hebben gehad na de geboorte, net als onze reus Fergus...). Hoe oud de jurk precies is weten we niet, maar we vermoeden wel zo'n honderd jaar aangezien er vier generaties in zijn gedoopt: Aoife en Fergus, Lokke en ik en een aantal van mijn neven en nichten, mijn moeder en haar broers en zussen, en daarvoor is de jurk via een tante (?) van mijn opa van moeders kant bij hen terecht gekomen...

het weer was helaas niet zo heel goed, maar toch een stuk beter dan bij Aoife's doopsel, waar het enorm regende, dus gingen we met zijn allen lopend langs het kanaal naar de kathedraal. We hadden ervoor gekozen dit keer niet het doopsel in de zondagmis te laten plaatsvinden, maar in een aparte sessie na afloop, omdat het met al die kleintjes erbij al lastig genoeg is!

Gwenda was zo lief om muziek te spelen op haar viool, en op de valreep had Padraic ook nog een pamflet weten uit te printen met wat informatie over St. Fergus en het lied Be thou my vision. We hebben dat lied ook tijdens ons trouwen gezongen, en niet alleen is het een mooie en toepasselijke tekst (voor zowel een doopsel als bruiloft), maar ook heeft het een prachtige folky melodie, precies de sfeer die we wilden uitdragen voor Fergus.

Aoife wilde graag zitten bij haar 'best friend Ellen', Andrea en haar moeder Bernadette. Ellen's oma was samen met Andrea de eerste die Aoife in het ziekenhuis was komen opzoeken, en sindsdien hoort zij ook een beetje bij de familie. Ook toen Fergus net was geboren en we hem voor het eerst meenamen op een excursie was dat naar John en Andrea, waar Bernie toen ook was. Ze was in de stad vanwege Ellen's verjaardag (vandaag! happy birthday Ellen!) maar wilde er graag bij zijn.

Father Stewart die ons getrouwd heeft voerde ook het doopsel uit. Al kon Aoife de verleiding niet weerstaan om als allereerste een plens water over Fergus' koppie te gooien... ('maar dat telt niet, zei de pater snel).

 

Aoife's kaars werd eerst aangestoken door Aidan van de paaskaars, en daarna Fergus' kaars aan die van haar, zo was Aoife ook nog een beetje deel van het spektakel.

Father Stewart gaf zijn eigen draai aan het deel van de ceremonie waarin wordt gesproken over het uitdrijven van het kwaad, door te benadrukken dat het niet om het kwaad van Fergus gaat, maar dat we hiermee hopen dat hij beschermd is tegen welk kwaad in de wereld dan ook. Toen Fergus eenmaal gedoopt was mochten we hem in een witte doek wikkelen om aan te geven dat hij nu helemaal onschuldig was.
en dan allemaal naar buiten en even blauwbekken voor een groepsfoto:

ps. alle fotos behalve de eerste (het statieportret) en de liggende foto van Fegrus in doopjurk zijn gemaakt door onze favoriete hoffotograaf Bernhard Slaap