nieuws van het zorg front

Hoofdstuk 1. De tandarts
Vanochtend de online tandarts om advies gevraagd en de tip gekregen om toch maar zsm iets te laten doen aan mijn tand. Er zit een groot gat tussen mijn kies en mijn vulling rechtsboven, joechee. Dus na even diep te hebben ademgehaald op zoek naar een tandarts in Lancaster. Vrienden en collega's om aanbevelingen gevraagd. Op internet gekeken, en gebeld... De Natrional Health Service heeft zogenaamd tandartsen voor iedereen (en die zijn nu voor mij nog gratis ook, zolang ik zwanger ben), maar probeer maar eens ergens een afspraak te krijgen. Dat gaat dus niet, en iedereen weet dat. Zelfs ik wist dat, daarom dacht ik slim te zijn en meteen maar een privé tandarts te zoeken. Ik ben tenslotte goed verzekerd (met mijn gebit neem je echt geen risico's). Wat ik niet had verwacht is dat zelfs de privétandartsen moeilijk doen, onbereikbaar zijn (op vakantie) of niemand aannemen. Zelfs de emergency treatment line kon niets voor me doen, want ik had geen pijn. Als het ondraaglijk wordt dan mag ik terugbellen. In de tussentijd raden ze me aan om bij Boots (de drogist) een doe-het-zelf kit te kopen voor een tijdelijke vulling.
Heb je ooit zoiets geks gehoord? Voor 6,99 pond koop je een potje met cement, en kun je zelf naar hartelust smeren "until you have a chance to visit your dentist". Het zou grappig zijn als het niet zo triest was dat hier een markt voor is! 

Hoofdstuk 2. De midwife
Toen rap naar de midwife, die ook nog maar eens benadrukte dat het wel goed was om een afspraak te maken met de tandarts, een infectie moet voorkomen worden en als de baby er eenmaal is is het voorlopig bepaald onhandig om een afspraak te maken, tussen de voedingen door... ok
Ze voelde en mat mijn buik, die 3 cm kleiner was dan vorige keer (twee weken terug). Ze meten hier van de punt van het schaambeen tot aan de top van de baarmoeder (over de bump heen), en dat getal in cm correspondeert grofweg met het aantal weken zwangerschap. Ze zei dat het een opluchting was om een normale buik onder handen te hebben, waar het kindje makkelijk te voelen was en ze niet te hard hoefde te drukken. Waar de verloskundigen in Amsterdam routinematig steeds zeiden dat mijn buik er mooi uit zag, was het wel fijn om nu ook eens iets dergelijks te horen hier! De baby is ingedaald (en ik heb nergens last van gehad), vandaar die kleinere buik en is niet te groot en niet te klein, en beweegt goed, hartje klopte ook goed. Hoera!

Hoofdstuk 3. De tandarts deel 2
Thuis gekomen toch maar weer verder gebeld en eindelijk lukte het Padraic om een privé tandarts te contacteren die me morgen wil en kan zien. Een controle en een nieuwe vulling. Ja ik ben blij dat ik terecht kan bij mevrouw Zeppelin (serieus zo heet de tandarts, alleen schrijf je het anders) maar heb er geen zin in. Ik wil me in alle rust voorbereiden op de bevalling en een beetje kneuteren, maar ja.

gemiste kans

Ik dacht dat dit verjaarscadeautje voor Padraic nooit meer zou komen. Ik had het al in de eerste week van januari besteld en het kwam maar niet! Maar opeens was daar vorige week een pakje uit Hongkong:

en dit toepaaselijke (haha) cadeautje zat erin: een mini egg chair (Padraic heeft zijn oog op een echte, maar ze zijn heel duur en héél groot, deze past iets beter)! Die ik natuurlijk had moeten bewaren tot pasen en dan serveren met een ei erin, maar goed...

Vrolijk pasen allemaal! de zon is weg maar het wordt een dag van luieren, lezen en fröbelen.

drie ei is een paasei

Wat een toeval dat zowel Padraic als ik op het idee gekomen waren om voor elkaar een chocoladepaasei te laten beschrijven. En Padraic had er ook een voor de baby. En deze mooie zachte blokken van Home Grown.

ps. die tas voor de haard is mijn ziekenhuistas, klaar voor de start, mocht ik toch niet thuis gaan bevallen...

paaswake

na afloop van de wake kregen ik en mijn buik een zegening van bisschop Patrick Michael, nadat hij mij bij het handschudden na de mis had gevraagd wanneer de baby kwam. Hij zei dat het een prachtig iets was en dat ons leven erg zou verrijkt worden en dat hij voor ons zou bidden.

En father Stephen zei dat ik maar veel curries moest eten en op en neer moest springen om de baby snel te laten komen...

stille zaterdag

De zon schijnt! We hebben uitgeslapen (zou weleens de laatste keer kunnen zijn), en daarna flink boodschappen gedaan bij de Sainsbury's. Padraic is naar de volkstuin om de aardappelen te planten (moet op Goede Vrijdag, schijnt) en ik probeer meer en meer ruimte te creëren voor alle babyspullen. De ladenkast in de nursery (die nog geen nursery is) moet nog leeg, zodat alle rompers en luiers en hydrofiele doeken erin kunnen. Maar waar gaat alle zooi heen die er nu inzit? Ik heb weer eens het idee dat we bijna uit het huis barsten! We hebben gisteren van de broer van Padraic een badje gekregen, en een sterilliser voor in de magnetron (magnetron hebben we niet), en een stapel babyboekjes, heel lief en heel handig en heel welkom, maar waar gaat het allemaal heen? We hebben echt nog even de tijd nodig om alles uit te zoeken en op te ruimen. En met de zon zie je alle stof ook opeens... Voorjaarsschoonmaakkriebels én nesteldrang, een ideale combinatie! En intussen wachten we maar af...

goede vrijdag

We gingen gisteren naar de ouders van Padraic. Het zou ongeveer een goed uur rijden moeten zijn, maar we zaten tot twee keer toe achter een trage vrachtauto, dus we deden er anderhalf uur over om er te komen. Dat iss zo'n beetje het hele land door voor Nederlandse begrippen, en met nog maar een week te gaan tot de due date begon ik me ernstig af te vragen of dit nu wel zo'n goed idee was (en of dit soort trips in Nederland van me verwacht zouden worden). Dit ondanks het feit dat mijn ziekenhuistas in de achterbak klaarstond.
De familie heeft een traditie op Goede Vrijdag om over Ilkley Moor te lopen en dan aan het einde bij Myddleton Lodge de ronde te maken langs de 15 gebeeldhouwde kruiswegstaties die daar in een oude tuin staan opgesteld. De wandeling hebben wij overgeslagen. Het was er druk met groepen katholieke families, blijkbaar hebben meer mensen deze traditie, ieder met hun eigen ritueel bij de beelden. De ouders van Padraic hielden het simpel, gelukkig. Zehebben een boekje met wat uitleg bij elke statie en daaruit las steeds een van ons twaalven voor. Dan was het Aiden's dochter Anna's beurt om in een zin een samenvatting op te lezen: laten we denken aan mensen die ziek zijn, etc. Intussen rende haar broertje van nog geen  drie vrolijk rond en sloeg met stokken tegen bomen en was op zoek naar een walvis (hij had besloten dat er een walvis in het bos zou wonen).
Na afloop reden we naar het huis van de ouders en aten we fish & chips. Het is tenslotte vrijdag!

foto via flickr user tasa_m

witte (tanden) donderdag

Ik heb al twee dagen last van een kies en vrees het ergste. Het is een holle kies, die 13 jaar geleden een wortelkanaalbehandeling heeft ondergaan en daarom geen zenuwen meer heeft. Het doet dan ook niet echt pijn, maar er is een continue druk in mijn kaak. In tijden van stress knarsetand ik nogal, en ik ben bang dat dat in dit geval (weer eens, hetzelfde gebeurde toen ik de allerlaatste stukjes aan mijn proefschrift schreef, wat resulteerde in een kroon die toen óók afbrak etc. etc.) een diepe breuk heeft opgeleverd in mijn toch al zwakke kies. Wat te doen? De oorzaak achterhalen vereist een rontgenfoto, niet iets dat wordt aangeraden tijdens de zwangerschap... en behandeling, ook van een holle kies in dit geval vraagt om verdoving, ook niet echt aan te raden als je in verwachting bent. Om nog maar te zwijgen van het vinden van een fijne tandarts, mijn vertrouwen in de NHS en mijn nachtrust. Zo oneerlijk: in mijn slaap hoor ik uit te rusten, niet ook nog eens bang te zijn voor de schade die er buiten mijn bewustzijn om wordt aangericht aan mijn gebit! Misschien ga ik als ik dapper ben morgen maar eens ergens proberen een consult te krijgen. Kan ik daarna na gaan denken over een actieplan... brrr.