quality time met granny

Eerst was het plan dat Aoife en ik gisteren met de trein naar granny en granddad zouden gaan. Want die zijn verhuisd naar een sprookjeshuis uit de middeleeuwen, in de bossen, met kippen naast de deur en een stroompje in de achtertuin, een witte spookpoes die maar niet vies wordt en tempeliergeschiedenis, maar ja. Twee keer anderhalf uur in de trein op een dag, met een grote kleine dame van twee-en-een-beetje en een bootreis in het zeer binnenkorte verschiet... toch maar niet.
Dus toen zei granny, weet je wat? Ik kom wel naar jullie, ik ben er om 10:10.
Totdat er een wisselstoring was.
En een omleiding per dwaalbus.
Waarop ook nog eens een uur gewacht moest worden.
En het dus ruim één uur was voordat granny eindelijk aankwam. Aoife had de lunch al op, en haar jurk uitgetrokken (waarom?) en was al bijna op weg naar haar bed, maar kon nog net eventjes met granny spelen. En toen, terwijl Aoife nog niet eens wakker was van haar slaapje, toen moest granny alweer terug met de trein.
Wat een reis voor zo weinig tijd! Maar dat is dan wat je noemt wel quality time.

derde julivisite

neef Joris en tante Lokke! En weer mooi weer!
Dus dat was wederom naar Fairfield:

en naar de markt (zie de nogal typische kraam op de achtergrond, kanten kinderwagenverfraaiingen en poefjurken voor babies)

ijsjes eten

samen in bad

naar Morecambe

en heel veel Nederlands spreken.

potato famine

Het is maar goed dat wij het niet van onze eigen oogst moeten hebben. Padraic heeft vandaag de aardappelen gerooid van de piepers die hij geplant had na de potato day, maar van de zes planten die er groeien is dit het magere resultaat:

60p per aardappel.

nog meer toortskoorts

uit de Lancaster university newsletter!

pasta pesto met tomaat, wortel en meloen

nee, geen recept, Aoife's uitvinding in haar keukentje. Ik had een stuk haakwerk uitgehaald laatst, en die cremekleurige sliertjes konden mooi dienst doen als pasta in het keukentje. Aoife deed lief mee en ging pasta pesto maken (haar lievelingsgerecht) en maakte er een saus bij van tomaat en wortel en meloen, drie van de houten etenswaren die ze in stukken kan snijden omdat ze met klittenband aan elkaar hangen. Ze kwam het mij brengen met een vorkje, en daarna ook de poppen.
En toen was de pasta opeens melk in kopjes voor thee. Milk first, aardje naar haar vaartje (al is dat een zeer discutable gewoonte hier in Engeland, wat eerst in je kopje moet: de melk of de thee. En zoals alles zegt dat uiteraard ook nog iets over uit welke klasse je afkomstig bent...)

bourbon biscuits

Engelse koekjes, er zijn er nog al wat. Opa wilde shortbread, maar mijn favoriet zijn deze bedrieglijk simpele bourbon biscuits. Een basic zoals kaakjes in Nederland, waarmee ik bedoel dat elke supermarkt zijn eigen pak heeft, allemaal met exact dezelfde inhoud:

Ook al ben ik niet echt een chocoholic (ik vind het lekker maar kan prima zonder), dit zijn niet te zoete, smalle chocoladekoekjes met stevige chocoladevulling en je eet ze dus met echte happen, niet door de lagen van elkaar af te peuteren (dan breekt het koekje). Vooral lekker met jasmijnthee of bitter lemon. Ik zou dat op de zwangerschap kunnen gooien, maar eerlijk is eerlijk, ik vind dit altijd lekker.

domino

cadeautje uit San Sebastian: domino. Hier doet Aoife het spel voor de eerste keer.

domino, lotto, memory, allemaal aangeboren kwaliteiten bij kleine kindjes lijkt het wel (die verloren gaan als ze eenmaal leren lezen en niet meer zo visueel denken - mijn theorie.. geen idee of dat waar is).