zondag 4 april 2010

drie ei is een paasei


Wat een toeval dat zowel Padraic als ik op het idee gekomen waren om voor elkaar een chocoladepaasei te laten beschrijven. En Padraic had er ook een voor de baby. En deze mooie zachte blokken van Home Grown.


ps. die tas voor de haard is mijn ziekenhuistas, klaar voor de start, mocht ik toch niet thuis gaan bevallen...

paaswake

na afloop van de wake kregen ik en mijn buik een zegening van bisschop Patrick Michael, nadat hij mij bij het handschudden na de mis had gevraagd wanneer de baby kwam. Hij zei dat het een prachtig iets was en dat ons leven erg zou verrijkt worden en dat hij voor ons zou bidden.

En father Stephen zei dat ik maar veel curries moest eten en op en neer moest springen om de baby snel te laten komen...

zaterdag 3 april 2010

stille zaterdag

De zon schijnt! We hebben uitgeslapen (zou weleens de laatste keer kunnen zijn), en daarna flink boodschappen gedaan bij de Sainsbury's. Padraic is naar de volkstuin om de aardappelen te planten (moet op Goede Vrijdag, schijnt) en ik probeer meer en meer ruimte te creëren voor alle babyspullen. De ladenkast in de nursery (die nog geen nursery is) moet nog leeg, zodat alle rompers en luiers en hydrofiele doeken erin kunnen. Maar waar gaat alle zooi heen die er nu inzit? Ik heb weer eens het idee dat we bijna uit het huis barsten! We hebben gisteren van de broer van Padraic een badje gekregen, en een sterilliser voor in de magnetron (magnetron hebben we niet), en een stapel babyboekjes, heel lief en heel handig en heel welkom, maar waar gaat het allemaal heen? We hebben echt nog even de tijd nodig om alles uit te zoeken en op te ruimen. En met de zon zie je alle stof ook opeens... Voorjaarsschoonmaakkriebels én nesteldrang, een ideale combinatie! En intussen wachten we maar af...

goede vrijdag

We gingen gisteren naar de ouders van Padraic. Het zou ongeveer een goed uur rijden moeten zijn, maar we zaten tot twee keer toe achter een trage vrachtauto, dus we deden er anderhalf uur over om er te komen. Dat iss zo'n beetje het hele land door voor Nederlandse begrippen, en met nog maar een week te gaan tot de due date begon ik me ernstig af te vragen of dit nu wel zo'n goed idee was (en of dit soort trips in Nederland van me verwacht zouden worden). Dit ondanks het feit dat mijn ziekenhuistas in de achterbak klaarstond.
De familie heeft een traditie op Goede Vrijdag om over Ilkley Moor te lopen en dan aan het einde bij Myddleton Lodge de ronde te maken langs de 15 gebeeldhouwde kruiswegstaties die daar in een oude tuin staan opgesteld. De wandeling hebben wij overgeslagen. Het was er druk met groepen katholieke families, blijkbaar hebben meer mensen deze traditie, ieder met hun eigen ritueel bij de beelden. De ouders van Padraic hielden het simpel, gelukkig. Zehebben een boekje met wat uitleg bij elke statie en daaruit las steeds een van ons twaalven voor. Dan was het Aiden's dochter Anna's beurt om in een zin een samenvatting op te lezen: laten we denken aan mensen die ziek zijn, etc. Intussen rende haar broertje van nog geen  drie vrolijk rond en sloeg met stokken tegen bomen en was op zoek naar een walvis (hij had besloten dat er een walvis in het bos zou wonen).
Na afloop reden we naar het huis van de ouders en aten we fish & chips. Het is tenslotte vrijdag!

foto via flickr user tasa_m

donderdag 1 april 2010

witte (tanden) donderdag

Ik heb al twee dagen last van een kies en vrees het ergste. Het is een holle kies, die 13 jaar geleden een wortelkanaalbehandeling heeft ondergaan en daarom geen zenuwen meer heeft. Het doet dan ook niet echt pijn, maar er is een continue druk in mijn kaak. In tijden van stress knarsetand ik nogal, en ik ben bang dat dat in dit geval (weer eens, hetzelfde gebeurde toen ik de allerlaatste stukjes aan mijn proefschrift schreef, wat resulteerde in een kroon die toen óók afbrak etc. etc.) een diepe breuk heeft opgeleverd in mijn toch al zwakke kies. Wat te doen? De oorzaak achterhalen vereist een rontgenfoto, niet iets dat wordt aangeraden tijdens de zwangerschap... en behandeling, ook van een holle kies in dit geval vraagt om verdoving, ook niet echt aan te raden als je in verwachting bent. Om nog maar te zwijgen van het vinden van een fijne tandarts, mijn vertrouwen in de NHS en mijn nachtrust. Zo oneerlijk: in mijn slaap hoor ik uit te rusten, niet ook nog eens bang te zijn voor de schade die er buiten mijn bewustzijn om wordt aangericht aan mijn gebit! Misschien ga ik als ik dapper ben morgen maar eens ergens proberen een consult te krijgen. Kan ik daarna na gaan denken over een actieplan... brrr.

woensdag 31 maart 2010

wat een dag!

Nee... nog niet D-day, maar vandaag zijn we toch een hoop opgeschoten: er is een bod gedaan op het Yorkhuis, en met wat geonderhandel hebben we het nog wat weten op te schroeven en geaccepteerd, hoera! Hopelijk krijgt deze koopster (het zijn steeds vrouwen die Padraic's oude huisje willen kopen, wat wel iets zegt over de knusheid daar) de hypotheek wél rond. En binnen korte tijd, niet pas na vijf maanden. Affijn.
En onze nieuwe hypotheek is (los daarvan) eindelijk met alle benodigde documenten naar de infameuze underwriters. Ik heb geen flauw idee wie of wat dat zijn, maar wat ik wel weet is dat zij accoord moeten gaan namens de hypotheekverstrekkers en dan kan eindelijk de koop van het nieuwe huis doorgang vinden. Mocht de verkoop van het Yorkhuis inderdaad tijdig doorgaan kan dat betekenen dat we de hypotheek nog voordat we gaan verhuizen gaan oversluiten (want: meer deposit = minder maandelijkse lasten), maar dat is van later zorg,
En ik heb vandaag het abstract voor Bejing opgestuurd.
En ik heb de nieuwste versie van het paper naar Sible opgestuurd voor een laatste check voordat ik het morgen ga indienen bij het tijdschrift.
Zit mijn verlof er dan toch aan te komen?



En we hebben vandaag een ercoldaybed gewonnen in een ebay veiling. Hoera! (er moet wel een nieuwe matras op denk ik zo).

dinsdag 30 maart 2010

oh de bureaucratie

Ik woon in Engeland, en ik krijg een baby. De vader is Brit en het hele proces wordt ondersteund door de National Health Service. Dus mag ik een Health in Pregnancy Grant aanvragen: 190 pond om "gezond de laatste weken door te komen". Zo gezegd, zo gedaan: in week 25 kreeg ik de benodigde handtekening van Tracey, de midwife, en nadat Padraic en ik een bankrekening hadden geopend met mijn naam erop (viel nog niet mee) hebben we het formullier de deur uit gedaan.
"bent u (de moeder) een UK citizen?"stond erop.
Nee.
"heeft u een national insurance number?'
Nee. (ik werk hier niet dus heb ook geen sofinummer, tenminste, als ik het goed begrijp is het zoiets als dat).
5 weken later kwamen er twee brieven, allebei hetzelfde: ik was geen UK citizen! Kon ik op het volgende formulier even aangeven wat ik dan wel was? EU citizen? JA. Zoniet, dan moest ik een copie van mijn paspoort opsturen.
Ik lees het toch goed hè? Als je wel een EU citizen bent, dan hoef  je geen copie van je paspoort op te sturen? (Weer eens wat anders dan the real thing, voor mijn learner's permit (om te mogen leren rijden) moet dat wel namelijk, vandaar dat ik dat nog steeds niet heb aangevraagd: ik ga mijn paspoort toch niet met de post verzenden!). Hoe dan ook. Tot nu toe geen klachten. Maar ook geen Health in Pregnancy Grant op de rekening.
Wat wel kwam, twee weken geleden is een andere brief, die hier vermoedelijk iets mee te maken heeft. Afzender: Jobcenter Plus:
"Mevrouw u heeft geen National Insurance Nummer. Daarom hebben wij voor u een afspraak gemaakt met het Jobcenter plus in Preston om u te interviewen. Neemt u alstublieft de volgende documenten mee (paspoort, rijbewijs, diplomas, noem maar op). De afspraak is op 23 maart".
Ze belden zelf de dag ervoor: Hallo komt u morgen? (serieus, dat doen ze hier) Nee zei ik, goed dat u belt, maar ik rijd niet, en ik ben 37 weken zwanger, ik kan elk moment bevallen en ik zie het niet zo zitten om een uur te reizen naar Preston om te worden geinterviewd.
Oja, zeiden ze, nee dat snappen we wel. Weet u wat. U heeft dat National Insurance Nummer nodig voor uw kinderbijslag, dus als u nou even wacht tot de baby er is, dan vult u het kinderbijslagformulier in en krijgt u vanzelf weer een oproep voor het interview.
Kinderbijslag?
Niet de Health in Pregnancy Grant?
Nee dat dacht ze niet, maar ze wist het niet zeker.
De juffrouw aan de telefoon gaf me het telefoonnummer voor het aanvragen van de kinderbijslag en zei dat ze dan ook wel met terugwerkende kracht die Health in Pregnancy Grant in orde zouden maken.
Drie dagen later komt er weer een brief: " U bent niet op komen dagen op uw afspraak bij het Jobcenter Plus, daarom hebben wij voor u een nieuwe afspraak gemaakt, voor 7 april". Vier dagen voor mijn due date! Alsof dat nu wél schikt! Ik moet ze terugbellen, denk ik, maar misschien wacht ik hun herrineringstelefoontje wel weer af...