een beter beeld

van de lamp met jurken:

werkte prima!

van sweatshop naar de boer op

vandaag was de grote dag (zal ik het de lounch noemen? welja, ik doe het), de craft fair in the Dukes en tevens de lancering van mijn winkeltje en de naam:

aangenaam!
Er moest deze week nog veel worden (af)gemaakt, dat was dus vorig weekend jurken knippen op zaterdag en naaien op zondag en maandag, en dan in de avonduurtjes nog meer naaien en knopen aanzetten en logos ontwerpen en prijskaartjes maken. En de presentatie verzinnen en uitvoeren en nog wat extra haken en knippen en knopen kopen en nog meer jurken knippen en die naaien en knoopjes aanzetten... dit alles uitmuntend in een avond vol priegelwerk met wat hulp van de familie, gisteren:

(zo moet Karl Lagerfeld zich voelen, de dag voor de modeshow, dacht ik nog). En dan alles op hangers en in tassen en na dus een hele week ongeveer elk vrij moment te hebben gezweet was het vandaag het uur u.

alle jurken aan de lamp:

al het overige op de tafel ernaast ( de tafel bij ingang en bij het raam! waarom niemand anders die niet als eerste geclaimd had was me een raadsel, maar mij kwam het wel goed uit):
en dan de winkeljuffrouw ceo ernaast:

en dan maar wachten. Het was van 12 tot 4, en hoewel de overige kraampjes klaagden over gebrek aan organisatie van de kant van de organisatie, en geen publiciteit en weinig aanloop (behalve de mensen die toevallig naar de matineevoorstelling van Love's Labour Lost in hetzelfde gebouw gingen (zoals Padraic- terwijl oma en tante Lokke op het model pasten)) had ik aan belangstelling geen gebrek, vooral ook niet omdat Padraic gisteravond nog snel een mailtje had rondgestuurd aan alle vrienden. Kortom ik heb nog best goed geboerd voor de eerste keer, met van alles wat en een kwart van mijn jurken verkocht, zelfs een aan Marije, mijn oud-collega uit Amsterdam die opeens binnenliep!

De rest, en al de rest van mijn miniwarenhuisvlijt komt heel snel op etsy, in mijn winkeltje: www.etsy.com/shop/ateliermillepied.

tot daar!

stiekem

soms ga je even twee minuten weg, de kamer uit en kom je terug en is het een enorme puinzooi.  Of je vindt madame druk bezig met je portemonnaie leeg te halen, of zelf een koekje te pakken. Of ze zit op de tafel/staat op de printer/ kleurt op de bank...
Maar soms kom je na die twee minuten beneden en dan staat er opeens dit:

een klein kunstwerk.

transforms any scene

zo ga je dus lekker een dagje naar zee met de dames (Olaug, Karen en Katie) en de kinders (Lachlan, Mairi en Nathaniel) (je ziet we hebben allemaal de handen vol...)

en dan loop je tegen iets aan - voor wènèg-, dat dan maar meemoet naar de speeltuin

en over de promenade, door de regen...

en naar aloud gebruik in de trein (daar waren ooit die de wit stoel die meereisde van Groningen naar Leiden in de trein, en mijn kabouterkruk, op schoot in de spits...). en waarom? Omdat ik had bedacht dat voor de craft fair in de Dukes, het wel handig zou zijn als ik mijn jurken ergens aan zou kunnen hangen. Ik had zelf in gedachten een oude gestripte lampekap (alleen het draadframe dus), en dan een lampvoet eronder natuurlijk, die ik dan naast mijn tafeltje kan zetten (dat is maar 65x65cm tenslotte), met de jurken eraan hangend, aan mijn lieve oude hangertjes uiteraard. Het komt namelijk ook op de presentatie aan dames en heren, dat spreekt!
Ik had al op ebay gekeken, maar (o wat raar) de meeste mensen die een grote staande schermlamp willen verkopen willen ook dat je hem zelf op komt halen, en tot mijn verbazing zijn die afdankertjes ook nog niet eens goedkoop. Deze vond ik in Morecambe, in twee minuten, in Aladdins Den (een uitdragerij), heeft een lekker mid centrury modern tintje, doet het gewoon en was maar een tientje. Ja het heeft heel soms ook zo zijn voordelen om ver van de beschaving af te wonen, waar men niet weet wat men in huis heeft...
En leverde voorbijgangers onderweg ook nog een glimlach op in de regen. Wat wil je nog meer?

zelf doen

je kunt Aoife (ziek of niet) nu heel goed taakjes laten uitvoeren: pak maar even een zakdoek voor je neus. De zakdoeken zitten in een pakje in de middelste la, ze liggen dus niet voor het grijpen, maar ja hoor daar gaat ze, la open, pakje zoeken, zakdoek eruit, pakje terug, la dicht zakdoekje uitvouwen, neus snuiten, neus afvegen, zakdoekje wegleggen. net een echt mensje.

valentijn

en dan, de dag na Padraic's verjaardag is het altijd valentijnsdag, met dit jaar een hele mooie en hele grote kaart voor mij:

de poster Paris map van Famille Summerbelle, direct uit Parijs, prachtig en een mooie herinnering aan onze huwelijksreis daar.

guess who's old?

een teutonische rustieke taart voor...

... padraic!
even theepauze terwijl Aoife in bed ligt. Ze heeft niet meer overgeven vannacht, maar ze weigert nog steeds te drinken en eet ook bijna niets. Alles is teveel, ze weet niet wat ze wil, dus is ze thuis van de creche. En dus moet ik maar weet zien wanneer ik mijn lessen voorbereid voor deze week (en mijn stapels nakijk, en het huis stofzuig, en het paper afmaak, en jurken knip en naai voor de fair... zo zie je maar: het leven is onvoorspelbaar).